Intellectual Property

  • Save the Link Needs Your Voice

    Опубликовал(а) Janita Burgess в пятницу, 20 ноября 2015 - 5:50pm
    Тип новости:

    Banner by Erin of a spotlight on an OTW logo with the words 'Spotlight on Legal Issues'

    As we announced in July, the OTW has partnered with the Save the Link coalition in an effort to prevent countries around the world from creating laws that would punish online services for linking to disfavored material or otherwise harm people’s right to use hyperlinks online.

    Using Copyright Law to Kill Hyperlinks?

    Recently, a draft communication on copyright reform in the European Union was leaked. This document reveals that the European Commission is considering new copyright rules that could restrict the ability of online platform (like the AO3, Tumblr, and other fan favorite sites) to contain links to copyrighted material, or could even make those platforms legally liable for content posted by their users. Earlier this year, the European Parliament firmly rejected a proposal that could have resulted in a new EU-wide ‘Link Tax’, and this leaked document appears to be an attempt to raise the issue once more.

    In addition to raising the issue of "ancillary copyright" (that is, extending the concept of copyright infringement beyond copying, to include mere linking to copyrighted material), the leaked document also suggests adopting stronger laws regarding "intermediary liability"--that is, laws that would make online platforms legally liable for content posted by their users.

    "If these proposals proceed unchanged, it would effectively change the Internet beyond all recognition,” said Meghan Sali, digital rights specialist for OpenMedia. “Without links to lead us around the Web, the content we want to see would be locked away. Even giant websites like Facebook and Twitter may end up censoring content if they think they’ll be liable for everything their users link to. That’s why it’s crucial for users across the globe to speak directly to the Commission and tell them to reject this reckless plan.”

    These proposals come on the heels of some worrying new laws and rulings in Germany, Spain, Russia, and Canada, and at the same time that similar efforts are being made in the US.

    What You Can Do

    Save the Link has recently launched an Internet Voice Tool to collect feedback on this issue. The European Commission has requested input from internet users, and Save the Link's Internet Voice Tool allows you to easily submit information about your own opinions and online experiences. The more feedback they receive, the more evidence they have that copyrighting links would drastically change the internet for the worse. Share your voice today!

    banner with a silhouette of a world map with various locations connected by dotted lines and the text Censoring Links Breaks the Internet Speak Out at

  • OTW Fannews: What's in a Name?

    Опубликовал(а) Claudia Rebaza в четверг, 19 ноября 2015 - 5:47pm
    Тип новости:

    Banner by Sidhrat reading 'OTW Fannews What's in a Name

    • The New Statesman weighed in on an important discussion as fanworks become more well known: what actually counts as one? "It comes down, as it often does, to money. Because money, and a lack of it, is at the heart of long-held tensions about fanworks. Fanfiction is overwhelmingly the product of unpaid labour, millions and millions of words given freely, whether for legal reasons or community norms. Because it isn’t compensated – and because it is so often done by women it is devalued, as an art form and as a way to spend one’s time. When money is added to the mix, whether in giant pull-to-publish book deals or, increasingly, fanfiction contests and authors sponsored by television networks and Hollywood studios, the place that fanworks occupy in the vast sphere of adaptation and reworking begins to shift. And not always for the better."
    • The confusion about what counts is understandable given the visibility of commercial works that either tell the stories of fans, that do similar work, or even co-opt the terms to market a product from commercial authors. What's promising is the increasing focus on available fanwork, especially when it provides a way to show audience response to a current event or topic of interest.
    • The visibility of fanworks means that its features and practices have been inspiring commercial creators and industries, whether it's to blend fanwork with their own work; to take popular genres more seriously; to respond to users' wishes about how they want to interact with stories; or to create works about them.
    • The transformative nature of fanworks is an important element in its legal protection but this is often overlooked or misunderstood by the media, even while examples of its commentary on commercial entertainment are easily found. One recent example is a fan edit focusing on Pulp Fiction and Breaking Bad. The need to educate others about what fanworks makes the effort of fans to do so all the more important.

    Do you think it's important for fans to explain their own practices and communities? That's what Fanlore is all about. Contributions are welcome from all fans so create an account there and share your knowledge.

    We want your suggestions! If you know of an essay, video, article, podcast, or link you think we should know about, comment on the most recent OTW Fannews post. Links are welcome in all languages! Submitting a link doesn't guarantee that it will be included in a Fannews post, and inclusion of a link doesn't mean that it is endorsed by the OTW.

  • OTW Fannews: Costs and Benefits

    Опубликовал(а) Kirsten Korona в субботу, 14 ноября 2015 - 5:06pm
    Тип новости:

    visual title

    • Fan creators continue being confused about the legality of their work and clearly many don't know where to turn for answers. Luckily OTW's legal team keeps trying to get the word out. Two of our staffers appeared on the Fansplaining podcast and talked about "listener responses to the Wattpad episode, the purpose and projects of the Organization for Transformative Works, plagiarism vs. copyright infringement, and #FanworksAreFairUse." Legal Committee Chair Betsy Rosenblatt said, "[T]here’s a sort of personal autonomy element to fandom that I think is a really important thing to preserve. Maybe not the only important thing to preserve, but a thing that matters, and I think that’s part of what mattered to the [Organization for Transformative Works]." (No transcript available).
    • While copyright claims scale new heights of absurdity, TechDirt pointed out that other companies are reaching out to fandom. "When Rockstar released its own video editor for Grand Theft Auto 5, the move in and of itself received only mild applause. People have been using video games to make entirely transformative works for some time now. More important was the signal that Rockstar was sending: use our game to make fan films. This is smart for any number of reasons, but allowing fans to use games as they see fit makes those games more valuable to the market, and those transformative works ultimately only serve to advertise the original game in the first place."
    • Less often discussed in relation to fans' activities are how beneficial they can be. EdSurge hosted a post on the difficulty of getting kids engaged with schoolwork compared to how they excelled in their own hobbies and interests. "Finally, Annika is a video editor. She uploads twice a week to her Vocaloid Chorus channel. She started by wasting time watching anime. She began drawing manga, then started creating Vocaloid 'choruses' mashing up others’ work, and now creates her own Vocaloid 'covers' and participates in fan fiction. The adults in her life barely know what any of this is. Her learning environment is made up of online interest groups with individuals that challenge each other and share knowledge and skills. Too hard? Nope."
    • The Daily Dot took a look at the business end of things from a fan's point of view, detailing the expenses that go into being an anime fan. "Previously we’ve looked at the cost of YouTube fandom and what it would take financially to attend all the marquee events in the space for one year. With anime having a wider berth of events and a longer history, there’s a lot of ways to slice your fiscal fandom, but we decided to grab the biggest names in the community for our imaginary fan, to see how they stack up against the YouTubers."

    Do you have your own stories about what fanworks have done for you? Start a page in Fanlore! Contributions are welcome from all fans.

    We want your suggestions! If you know of an essay, video, article, podcast, or link you think we should know about, comment on the most recent OTW Fannews post. Links are welcome in all languages! Submitting a link doesn't guarantee that it will be included in a Fannews post, and inclusion of a link doesn't mean that it is endorsed by the OTW.

  • L’Impact du TPP pour les Fans

    Опубликовал(а) Oriontsuki в пятницу, 13 ноября 2015 - 5:16pm
    Тип новости:

    Lumière sur les Actualités Juridiques

    Le Trans Pacific Partnership - TPP (Accord de Partenariat Transpacifique) est un traité proposé entre 12 États : l’Australie, le Brunei Darussalam, le Canada, le Chili, les États-Unis d’Amérique, le Japon, la Malaisie, le Mexique, la Nouvelle-Zélande, le Pérou, Singapour et le Vietnam. De nombreuses personnes ont critiqué le secret qui a plané sur ces négotiations pendant les 5 dernières années et demie. Mais les pourparlers sont désormais terminés, et tous les États membres ont donné leur accord de principe sur un traité divulgué le 5 novembre 2015 par le Représentant du Commerce des États Unis.

    Ce traité n’a pas encore été signé par quelque État que ce soit, et il pourrait très bien ne jamais l’être. Cela dit, sa rhétorique et ses concepts risquent d’être repris par la législation en vigueur dans certains des 12 États membres, ainsi que dans les autres États qui pourraient devenir parties au traité dans le futur. C’est pour cela qu’il est bon que les fans comprennent l’impact que ces dispositions en matière de propriété intellectuelle auraient (ou non) sur leurs activités. Nous souhaitons partager ces informations dès maintenant, tant que les États en sont à envisager la signature de ce traité, pour que les fans puissent examiner son contenu et donner leur avis sur son adoption par leur gouvernement, s’ils/elles le souhaitent.

    Dans presque tous les cas, le traité exige que ses États membres renforcent leur système de défense des droits d’auteur-e pour créer un plancher commun de protection de la propriété intellectuelle. Les pays pourront en plus adopter des mesures plus strictes que celles prévues par le traité. Les États membres sont souvent autorisés, et même encouragés, à créer des exceptions afin de protéger les fans (et autres utilisateur-trice-s ou créateur-trice-s inspiré-e-s par une œuvre protégée), mais ils n’y sont jamais contraints. En conséquence, les titulaires de droits d’auteur-e bénéficient, dans le traité, d’une protection bien supérieure à celle accordée aux fans. Le traité est problématique à de nombreux égards, que nous détaillerons plus bas, et ne fournit aucune des garanties pour les fans que nous aurions pu espérer. Dans l’ensemble, le traité se contente d’exporter le droit de la propriété intellectuelle des États-Unis vers les 11 autres États membres, rapprochant ainsi leur droit de celui en vigueur aux États-Unis.

    Voici quelques domaines où les changements juridiques pourraient se répercuter sur les activités des fans dans les pays signataires du traité. En plus des dispositions générales, nous avons mis en évidence quelques modifications particulièrement intéressantes pour les fans venant des États-Unis, du Canada, du Chili et du Japon. Nous continuons à rechercher des problèmes spécifiques aux autres pays membres.

    1. Usage Loyal et Utilisation Équitable

    Le traité encourage les États membres à “équilibrer” leur législation relative aux droits d’auteur-e, et inclut notamment les exceptions à la violation des droits d’auteur-e accordées par les règles d’usage loyal et d’utilisation équitable. Cela dit, il n’oblige les États membres à rien en matière de protection des utilisateur-trice-s ou créateur-trice-s inspiré-e-s par une œuvre protégée. Pour les pays qui appliquent déjà les règles d’usage loyal et d’utilisation équitable, il ne change donc rien du tout : il ne remettra pas en cause l’usage loyal aux États-Unis, ni l’utilisation équitable ou l’“Exception Youtube” au Canada. De manière générale, le texte est rempli d’invitations à la mesure, mais ses clauses relatives à la protection des droits d’auteur-e sont des obligations, là où celles en faveur des droits des utilisateur-trice-s ne sont que des suggestions. Par exemple, le traitéprévoit que les parties “feront de leur mieux pour atteindre un équilibre opportun en matière de droits d’auteur-e et de droits connexes “, mais ne donne aucune ligne de conduite quant à ce que les pays pourraient considérer comme “opportun”.

    Le traité autorise les États membres à créer des limites ou des exceptions aux droits d’auteur-e qui “accordent la considération nécessaire aux occupations légitimes telles que : la critique, le commentaire, le reportage, l’enseignement, les activités académiques, la recherche, et les autres pratiques similaires ; cela inclut aussi toutes les démarches visant à faciliter l’accès aux œuvres publiées pour les personnes non voyantes, malvoyantes, ou autrement incapables de lire les imprimés”. Toutes ces démarches sont prévues par les lois actuellement en vigueur sur l’usage loyal et l’utilisation équitable, et correspondent à de nombreuses activités de fans. Cela dit, le traité n’oblige pas les États à adopter la législation relative à l’usage loyal et à l’utilisation équitable ; il reste même muet sur les efforts que doivent déployer les États pour tenter d’atteindre un équilibre en matière de droits d’auteur-e. Ce n’est pas nécessairement une mauvaise chose pour les fans, mais ce n’est pas non plus une amélioration ni une extension de leurs droits.

    2. Création de Fanvidéos et Mesures de Protection Technologiques

    Le traité oblige les États membres à créer des lois “anti-détournement” des “mesures de protection technologiques” des œuvres protégées (c’est à dire le cryptage ou le DRM). Les personnes ayant contourné ces mesures de protection, et celles ayant conçu des outils pour le faire, devront ainsi être punies, aussi bien au civil qu’au pénal, pour infraction intentionnelle. Le traité force également les membres à rendre le contournement de ces protections illicite, même si ce dernier n’entraîne pas des atteintes aux droits d’auteur-e. Tout ceci est similaire aux clauses anti-contournement qui existent aux États-Unis en vertu du Digital Millennium Copyright Act - DMCA (NdT : loi de protection des droits d'auteur-e numériques aux États-Unis). Et tout comme les clauses du DMCA, ce n’est pas une bonne nouvelle pour les fans. Par exemple, les fanvidéastes ont besoin de briser le cryptage DRM sur les DVD et les sources vidéos en ligne pour réaliser des fanvidéos de bonne qualité.

    Aux États-Unis, l’OTW (Organisation pour les Œuvres Transformatives) s’est battue âprement pour obtenir une exemption permettant aux fanvidéastes de briser le cryptage des DVD, Blu-Ray et vidéos en ligne. Le traité ne met pas en danger cette victoire, puisqu’il précise que les États membres “peuvent” créer des exceptions dès lors que “[l]es mesures [de protection technologiques] ont un impact négatif réel ou probable sur les activités qui ne portent pas atteinte aux droits d’auteur-e”, comme c’est le cas ici. Cela dit, il n’oblige pas non plus les pays à créer de telles exceptions, ni à mettre en place un système de création ou de maintien de celles-ci. Ainsi, les États membres doivent importer les règles relatives à le cryptage dans leur droit de la propriété intellectuelle, mais peuvent choisir de ne pas créer d’exceptions, ou d’adopter le système inefficace et compliqué en vigueur aux États-Unis. De plus, lorsque les états envisagent de créer des exemptions, le traité les oblige à prendre en compte les mesures potentiellement mises en place par les titulaires de droits pour permettre les activités qui ne portent pas atteinte aux droits d’auteur-e. Cela veut dire que ces détenteur-trice-s de droits pourraient essayer de se cantonner à autoriser les “captures d’écrans” et les technologies similaires, en affirmant (à tort) qu’elles permettent aux vidéastes de réaliser leurs productions sans décrypter les matériaux sources.

    3. Le Domaine Public

    Le domaine public rassemble tous les travaux qui ne sont pas protégés par le droit de la propriété intellectuelle, soit parce qu’ils ne l’ont jamais été, soit parce que leur protection a expiré. Il s’agit d’un ensemble de travaux pour lesquels les fans peuvent créer du contenu sans être limité-e-s aux exceptions autorisées notamment par l’usage loyal ou l’utilisation équitable, et c’est pourquoi il est extrêmement important. Le traité précise que les parties “reconnaissent la nécessité d’un domaine public accessible et riche” et “sont conscientes de l’importance des sources d’informations… qui permettent d’identifier les objets tombés dans le domaine public”. Cependant, il ne contient aucune obligation formelle pour les membres d’identifier, préserver, ou promouvoir un domaine public solide. Ceci est décevant, mais bien que le status quo ne s’améliore pas, il ne se détériore pas non plus, à part en matière de durée des droits d’auteur-e, comme nous allons vous l’expliquer.

    4. La Durée des Droits d’Auteur-e

    Le traité oblige ses membres à rallonger la durée de vie des droits d’auteur-e à 70 ans après la mort du/de la créateur-trice de l’œuvre, et à 70 ans après leur publication dans le cas des œuvres anonymes, pseudonymes ou composées par des personnes morales. C’est 20 ans de plus que ce que prévoyaient les traités précédents, mais c’est toujours plus court que les délais actuellement en vigueur aux États-Unis : 70 ans après la mort du/de la créateur-trice de l’œuvre, mais 95 ou 120 ans après publication dans le cas des œuvres anonymes, pseudonymes ou composées par des personnes morales. Au final, cette extension de 20 ans n’aura probablement aucune conséquence pratique pour la plupart des œuvres (ce sont de toute façon des délais très longs), mais elle signifie que celles-ci mettront plus longtemps à entrer dans le domaine public, ce qui est une mauvaise nouvelle pour les fans. La bonne nouvelle, c’est que le traité n’obligera pas les États membres à protéger à nouveau des œuvres que le droit de la propriété intellectuelle ne couvre plus.

    5. Procédure de Notification et de Retrait, et Données Confidentielles des Fans

    Le traité oblige les États membres à créer un “refuge” pour les Fournisseurs d’Accès Internet (FAI), en mettant en place une procédure de notification et de retrait des œuvres litigieuses modelée sur le régime du DMCA. Il les oblige également à créer des voies légales, similaires à celles contenues dans le DMCA, qui autorisent les titulaires de droits à obtenir des informations sur l’identité des supposé-e-s contrevenant-e-s, afin de leur permettre de faire respecter leurs droits d’auteur-e directement. Ces obligations sont exclues pour certains pays, comme le Canada, qui a déjà sa propre procédure de notification, ou le Chili, qui n’impose pas aux FAI de retirer un contenu litigieux sans décision de justice préalable. Cela dit, ces exclusions sont limitées à ces pays, et tous les autres membres seraient contraints d’adopter un système proche du modèle américain.

    Le traité est déséquilibré, même s’il contient quelques garanties pour les fans, comme par exemple des sanctions pour les titulaires de droits d’auteur-e en cas d’utilisation abusive des demandes de retrait. Il permet, mais n’impose pas, la création d’une procédure de “contre-notification” similaire à celle contenue dans le DMCA, qui autorise les utilisateur-trice-s à demander la remise en ligne d’un contenu indûment retiré. De la même façon, il permet, mais n’impose pas, la mise en place d’un système de vérification des demandes de retrait par un organisme indépendant, comme celui en vigueur au Japon.

    Des questions de confidentialité des données découlent également de la clause du traité sur les noms de domaines en ligne. Elle oblige les pays membres à fournir “un accès public en ligne à une base de données fiable et précise rassemblant les coordonnées” des demandeur-euse-s de noms de domaines. Cette clause, désastreuse pour la confidentialité de ces personnes, devrait cependant pouvoir être contournée. Tout d’abord, elle ne serait applicable qu’aux personnes provenant des pays signataires du TPP. Ensuite, l’Union Européenne, qui a des lois très strictes sur la protection des données confidentielles, pourrait essayer de bloquer l’accès ou la distribution de ces informations pour tous/toutes les demandeur-euse-s de noms de domaines résidant sur le sol européen. Enfin, cette clause ne pourrait pas empêcher les demandeur-euse-s d’utiliser des intermédiaires (comme GoDaddy et Register-dot-com). Ceux-ci pourraient alors stocker les coordonnées des demandeur-euse-s dans leurs propres bases de données, s’identifier comme contact administratif pour le nom de domaine concerné, et faire passer les informations aux véritables détenteur-trice-s du domaine tout en protégeant leurs données personnelles.

    6. Sanctions Pénales

    Enfin, le traité prévoit des sanctions pénales en cas d’atteinte aux droits d’auteur-e. Ce n’est pas quelque chose de complètement nouveau : de nombreux pays, dont les États-Unis, ont déjà mis en place des sanctions spécifiques à certaines atteintes aux droits d’auteur-e, parfois extrêmement punitives. Aux États-Unis, ces sanctions sont principalement réservées aux opérations de piratage de grande ampleur. Le traité
    comprend, lui, des sanctions pénales autrement plus considérables. Il oblige également les États membres à mettre en place des sanctions pénales, et ce pour tout acte portant atteinte aux droits d’auteur-e “à l’échelle commerciale”, même réalisé sans recherche d’un intérêt financier, dès lors qu’il cause un “préjudice sérieux aux intérêts du/de la titulaires des droits” sur le marché concerné. Le traité va encore plus loin : les États membres doivent autoriser les “autorités compétentes” à entreprendre une action en justice dans le but d’obtenir une condamnation à ces sanctions pénales, même en l’absence de plainte formelle préalable de la part du/de la titulaire des droits, ou d’une tierce partie. Cependant, le traité semble autoriser les États membres à limiter la capacité des “autorités compétentes” à faire respecter les droits d’auteur-e. Celle-ci paraît pouvoir être restreinte aux seules situations où l’acte litigieux a “un impact sur la faculté des titulaires des droits à exploiter leur œuvre sur le marché”.

    La plupart des titulaires de droits d’auteur-e ne se préoccupent pas des activités des fans, c’est pourquoi l’idée que d’autres autorités puissent exiger le respecter de leurs droits a inquiété de nombreux-euses fans lors des négociations du traité. Cela a fait l’objet d’une opposition véhémente, notamment de la part des fans japonais-e-s. Ceux et celles-ci s’inquiétaient de l’avenir du cosplay, des doujinshi, et d’autres activités fans, en cas d’application des sanctions pénales sévères prévues par leur pays. Pourtant, les titulaires de droits d’auteur-e japonais-e-s ont depuis longtemps autorisé les ventes en masse d’œuvres de fans, et même la création de boutique dédiées principalement à celles-ci. La clause du traité n’est pas aussi terrible que certain-e-s ont pu le craindre, parce qu’elle ne s’applique qu’aux atteintes portant préjudice à la capacité du/de la titulaire des droits à exploiter son œuvre sur le marché. Le 5 octobre, le gouvernement japonais a fait paraître un résumé du TPP qui reprend les exceptions accordées aux atteintes aux droits d’auteur-e portées à une échelle non commerciale (non définie dans le document). Au Japon, cela a été interprété comme un signe du succès des actions de lobbying entreprises par les associations de fans et les universitaires du domaine juridique. Cela a également été considéré comme une preuve de la volonté du gouvernement de protéger les œuvres de fans, et de sa reconnaissance présumée de leur valeur sociale et (surtout) économique en tant que fondements de la culture japonaise du manga. Ceci étant dit, nous ne savons toujours pas quelles conséquences ces clauses auront en matière de droit, au Japon comme dans d’autres pays. Par ailleurs, en l’absence de détails, il y a toujours lieu de s’inquiéter pour certaines activités plus facilement identifiables comme “commerciales”, comme les boutiques d’œuvres de fans, ou la vente en masse d’œuvres par une personne. Ainsi, beaucoup de développements intéressants sont susceptibles de provenir du Japon. La raison pour laquelle le traité devrait autoriser, voire imposer la mise en application des droits d’auteur-e par d’autres personnes que leurs titulaires, reste mystérieuse.

    Au final, les sanctions pénales contenues dans le traité ne devraient pas avoir d’impact sur les œuvres de fans impliquées dans l’économie de don du fandom, ni même sur les œuvres commissionnées, parce que ces sanctions ne visent que les atteintes aux droits d’auteur-e portées “à l’échelle commerciale” causant un “préjudice sérieux” aux intérêts du/de la titulaire des droits. Pour la majorité des œuvres de fans, et en particulier celles qui intéressent l'OTW car elles sont transformatives et non commerciales, aucun de ces trois critères ne s'applique (et encore moins les trois à la fois). Par ailleurs, dans les pays obéissant aux règles de l’usage loyal et de l’utilisation équitable, la plupart de ces travaux ne portent pas atteinte aux droits d’auteur-e du tout, et ne sont donc pas menacés par quelque sanction que ce soit. Cela dit, ces mesures pénales sont particulièrement sévères pour les fans provenant de pays où l’usage loyal et l’utilisation équitable n’ont pas cours.

    Si vous avez d’autres questions, à propos du TPP ou d’autres problèmes de droit relatifs au fandom, le Comité Juridique de l’OTW se fera un plaisir de vous répondre ! N’hésitez pas à les contacter à l’adresse

    Ce billet d’actualités a été traduit par les traducteur-trice-s bénévoles de l’OTW. Pour en savoir plus sur notre travail, merci de consulter la page du Comité Traduction sur

  • Wat het TPP Betekent Voor Fans

    Опубликовал(а) Oriontsuki в пятницу, 13 ноября 2015 - 5:14pm
    Тип новости:

    Schijnwerper op Juridisch

    Het Trans Pacific Partnership (Trans Pacifische Partnerschap) is een voorgesteld verdrag tussen 12 naties: Australië, Brunei Darussalam, Canada, Chili, Japan, Maleisië, Mexico, Nieuw Zeeland, Peru, Singapore, de Verenigde Staten, en Vietnam. Veel mensen hebben hun kritiek geuit over de omstreden geheimzinnige manier waarop dit verdrag tot stand is gekomen over de laatste 5 en een half jaar, maar op 4 oktober 2015 zijn dan eindelijk de onderhandelingen afgerond en hebben alle leden een principe akkoord bereikt over het verdrag waarvan de tekst op 5 november is vrijgegeven door de U.S. Trade Representative.

    Dit verdrag is nog door geen van de leden voor de wet getekend, en het kan maar zo zijn dat dit ook niet gebeurt. Maar de taal en concepten uit deze overeenkomst zouden de wet kunnen worden in tenminste een aantal van de 12 landen die lid zijn - net zoals andere naties die lid worden in de toekomst - dus het is voor fans een goed idee om te begrijpen wat de impact van de intellectueel eigendom provisies van dit verdrag wel - of niet - zal zijn op fan activiteiten. We willen deze informatie nu geven, terwijl landen overwegen om het TPP over te nemen, om fans de mogelijkheid te geven om het TPP plannen van hun overheid te bekijken en hier commentaar op te geven, mochten ze dit willen.

    In bijna elke situatie vereist het verdrag van de naties die lid zijn om hun bescherming voor rechthebbenden te versterken als een minimum basis voor intellectueel eigendomsrechten; landen zijn toegestaan om sterkere beschermingen in te stellen dan door het verdrag wordt geëist. Landen die lid zijn wordt vaak toegestaan, en zelfs aangemoedigd, om uitzonderingen te maken die fans beschermen (en andere gebruikers of ‘follow-on’ makers), maar dit zijn ze in geen enkel geval verplicht. Als resultaat hiervan zijn de beschermingen die worden voorgesteld in het verdrag voor rechthebbenden veel sterker dan de beschermingen voor fans. Het verdrag heeft aanzienlijke problemen, zoals hieronder besproken, en geeft niet de bescherming voor fans waarop we hadden gehoopt. Over het geheel genomen kunnen we stellen dat het verdrag de intellectueel eigendomswetten van de V.S. exporteert naar de andere 11 landen, waardoor de intellectueel eigendomswetten van deze landen dichter bij die van hun Amerikaanse tegenhangers komen te liggen.

    Hier zijn een aantal gebieden waar juridische veranderingen mogelijk een impact hebben op fan activiteiten in landen die zich bij het verdrag hebben gevoegd. Naast de standaard provisies, hebben we een aantal specifieke aandachtsgebieden aangestipt voor fans in de V.S., Canada, Chili en Japan. We blijven op de uitkijk voor zaken die specifiek betrekking hebben op de overige landen.

    1. Eerlijk Gebruik en Eerlijke Omgang

    Het verdrag moedigt de landen die lid zijn aan om “balans” te hebben in copyright wetten, wat uitzonderingen omtrent eerlijk gebruik en eerlijke omgang in copyright schendingen zou moeten omvatten, maar het verplicht hen niet om iets in het bijzonder te doen om gebruikers of ‘follow-on’ makers te beschermen. Voor landen die al eerlijk gebruik of eerlijke omgang wetten hebben, verandert dit niets, dus het doet niets af aan het eerlijk gebruik in de Verenigde Staten of de eerlijke omgang en de “YouTube Uitzondering” in Canada. Over het algemeen bevat het veel taal die verwijst naar een behoefte aan balans, maar hoewel de pro-bescherming provisies vereisten zijn, zijn de meeste provisies die de rechten voor gebruikers steunen enkel suggesties. Zo geeft het verdrag bijvoorbeeld alleen aan dat partijen “ernaar streven om toepasselijke balans te verkrijgen in het copyright en gerelateerde rechten systeem,” maar het geeft weinig richting of houvast over wat voor balans landen kunnen zien als “toepasselijk.”

    Het verdrag geeft leden wel de mogelijkheid om beperkingen of uitzonderingen te hebben op copyright dat “legitieme doelen in overweging neemt, zoals, maar niet gelimiteerd tot: kritiek; commentaar; nieuws verslaggeving; scholing, wetenschap, onderzoek, en andere vergelijkbare doelen; en het toegankelijk maken van gepubliceerde werken voor personen die blind zijn, visueel gehandicapt, of op andere wijze geen toegang hebben tot geprinte werken.” Dit zijn allemaal belangen die parallel lopen aan bestaande eerlijk gebruik en eerlijke omgang wetten, en met vele fan activiteiten. Maar het verdrag vereist geen eerlijk gebruik of eerlijke omgang wetten van de landen die lid zijn, en het heeft helemaal niets gezegd over hoeveel moeite de leden moeten doen om richting de copyright balans te gaan. Dus dit is niet persé slecht nieuws voor fans, maar dit hoeft ook niet een verbetering of uitbreiding van rechten voor fans te zijn.

    2. Vidding en Technologische Bescherming Maatregelen

    Het verdrag vereist van de landen die lid zijn dat ze in “anti-omzeiling” wetten voorzien die mensen straffen voor het breken van “technologische bescherming maatregelen” (dat wil zeggen, encryptie, of DRM) op werken met copyright, of het maken van middelen waarmee dit mogelijk is. Het verdrag eist dat de straf voor het schenden van deze wetten zowel burgerlijke als strafrechterlijke straffen omvat voor moedwillige schending. Het dwingt de leden ook om omzeiling illegaal te maken zelfs als de omzeiling niet leidt tot schending van het copyright.
    Dit lijkt sterk op de anti-omzeiling provisies die bestaan in de V.S. onder de Digital Millennium Copyright Act - en dit is slecht voor fans, voor precies dezelfde redenen dat de V.S. provisies slecht zijn. Zo zijn vidders bijvoorbeeld afhankelijk van het breken van de DRM encryptie op DVD’s en online video bronnen om hoge kwaliteit vids te kunnen maken.

    In de V.S. heeft de OTW (Organisatie voor Transformatieve Werken) hard gevochten en een vrijstelling gewonnen waarmee vidders DVD, Blu-Ray en online video encryptie mogen breken. Deze vrijstelling loopt geen gevaar door het verdrag, dat zegt dat de leden vrijstellingen “mogen” maken waar een “bestaande of mogelijk ongunstige impact van deze maatregelen is op de niet-inbreuk makende gebruiken”- zoals de vrijstelling voor vidding. Maar dit verplicht de landen niet om de vrijstellingen aan te nemen of een kader te creëren en de vrijstellingen voort te zetten. Daarom moeten de deelnemende landen encryptie regels importeren in hun copyright codes, maar ze kunnen er ook voor kiezen om helemaal geen uitzonderingen te maken, of ze kunnen ervoor kiezen om het inefficiënte en lastige systeem dat we in de V.S. hebben te gebruiken. Het verdrag eist ook dat wanneer landen overwegen om uitzonderingen te maken, ze hierbij ook in beschouwing nemen of rechthebbenden niet al maatregelen hebben genomen om ervoor te zorgen dat niet-inbreukmakend gebruik mogelijk is.
    Dit betekend dat rechthebbenden mogelijk proberen om te vertrouwen op “screen capture” en andere gelijksoortige technologieën waarvan ze beweren -- ten onrechte -- dat deze het vidders toestaat om vids te maken zonder het origineel te decrypten.

    3. Het Publieke Domein

    Het publieke domein is het universum van werken die niet beschermd zijn door intellectueel eigendom wetten, of omdat de bescherming is verlopen of omdat de wet ze in de eerste plaats al niet beschermde. Het publieke domein is belangrijk voor fans omdat het werken representeert waarvoor fans niet afhankelijk hoeven te zijn op uitzonderingen zoals eerlijk gebruik of eerlijke omgang om follow-on werken te maken.
    Het verdrag verklaart dat de partijen “het belang herkennen van een rijk en toegankelijk publiek domein,”en “erkennen het belang van informatieve materialen… die assisteren in de identificatie van onderwerpen die binnen het publieke domein vallen,” maar het bevat geen bevestigende plicht naar de leden om een robuust publiek domein te promoten, preserveren of identificeren. Dit is teleurstellend- maar hoewel het de landen niet verplicht om zaken beter te maken voor het publieke domein, vereist het ook niet dat de landen de zaken slechter maken, met de uitzondering van de duur van het copyright, wat we hierna beschrijven.

    4. Copyright Duratie

    Het verdrag vereist dat de leden de copyright bescherming verlengen zodat werken nog 70 jaar beschermd zijn na het overlijden van de auteur of, voor werken die zijn gecreëerd door anonieme, pseudonieme, of corporate entiteiten, 70 jaar na publicatie. Dit betekent een verlenging van 20 jaar in vergelijking met de vorige verdragen, maar is nog steeds korter dan copyright in de V.S., dat tot 70 jaar na het overlijden van de auteur geldt, maar 95 of 120 jaar geldig is als de werken zijn gecreëerd door anonieme, pseudonieme, of corporate entiteiten.
    Uiteindelijk kan het zijn dat deze verlenging van 20 jaar geen praktisch verschil maakt voor veel werken - het is hoe dan ook een lange tijd - maar het betekent wel dat het langer duurt voor werken in het publieke domein komen, wat slecht nieuws is voor fans. Het goede nieuws is dat het verdrag de landen die lid zijn niet verplicht om materiaal uit de copyright bescherming te trekken als deze al is verlopen.

    5. Notice-en-Takedown en Fan Privacy

    Het verdrag eist van de leden om een “veilige haven” te hebben voor Internet Service Providers (“ISP’s”) die een notice-en-takedown instelling hebben die veel lijkt op degene die is gecreëerd door de Digital Millennium Copyright Act (“DMCA”) van de V.S.. Het eist ook van de leden om juridische procedures te maken, zoals die in de DMCA, die rechthebbenden de mogelijkheid geeft om informatie te verkrijgen over de identiteit van vermoedelijke schenders zodat ze copyright directer kunnen afdwingen. Er zijn een aantal uitzonderingen voor landen zoals Canada, dat een “notice-en-notice” systeem heeft, en Chili, waar ISP’s niet verplicht zijn om inhoud offline te halen zonder een juridisch bevel. Deze uitzondering zijn beperkt tot deze landen; alle anderen zijn gebonden aan een V.S.-achtig systeem.

    Hoewel het verdrag een aantal beschermingen in plaats heeft voor fans, zoals straffen voor rechthebbenden die onterechte takedown notices uitgeven, blijft het ongebalanceerd. Het geeft de leden de mogelijkheid tot het instellen van een “counter-notice” procedure zoals degene in de DMCA die gebruikers toestaat om hun materiaal te herstellen in het geval van een onterechte takedown, maar het verdrag verplicht ze hier niet toe. Zo staat het ook een Japanse stijl systeem van verificatie van takedown notices door een onafhankelijk orgaan toe, maar ook dit wordt niet verplicht.

    Privacy problemen lopen ook samen met de provisies van het verdrag met betrekking tot internet domeinnamen, wat van landen vereist dat ze “online publieke toegang geven tot een betrouwbare en accurate database met contact informatie” van domeinnaam registraties. Hoewel deze provisie de privacy voor domeinnaam registranten zou ondermijnen, zijn er waarschijnlijk wel manieren om hier omheen te werken. Als eerste zou het alleen van toepassing zijn op registranten in landen die zich hebben ingeschreven op het TPP. De Europese Unie, die strikte privacy wetten heeft, zou toegang tot of verspreiding van deze informatie voor EU domeinnaam registranten die EU inwoners zijn kunnen proberen te blokkeren. Bovendien zou deze provisie het mogelijks niet kunnen voorkomen dat registranten moeten vertrouwen op oplossingen die een “middelste man” gebruiken (zoals GoDaddy en Register-dot-com), die de informatie van de registranten opslaan in hun eigen databases, zichzelf identificeren als Domain Name Contacts, en communicatie doorsturen naar de registranten zonder de identiteiten van de registranten of hun contact informatie publiekelijk toegankelijk te maken voor het hele internet.

    6. Criminele Straffen

    Tot slot voorziet het verdrag in criminele straffen voor copyright schenders. Dit is niet geheel nieuw: veel landen, waaronder de V.S., voorzien in criminele straffen voor bepaalde soorten van copyright schending, sommigen vrij streng. In de V.S. zijn zulke straffen vooral bedoeld voor grootschalige piraterij operaties. Maar het verdrag vereist veel bredere criminele straffen, het eist van de landen die lid zijn om te voorzien in criminele straffen voor elke daad van moedwillige copyright schending “op een commerciële schaal”, zelfs als dit niet wordt gedaan voor een financiëel gewin, als de schending een “aanzienlijke schadelijke impact heeft op de belangen van de copyright” eigenaar op de marktplaats. Sterker nog, het gaat nog verder: leden moeten “competente autoriteiten” toestaan om juridische stappen te ondernemen voor criminele straffen zonder hiervoor een formele klacht in te dienen bij een privé partij of rechthebbende. Het lijkt er echter op dat het verdrag wel toestaat dat de leden de macht van de “competente autoriteiten” limiteert om copyright af te dwingen in situaties waar er sprake is van een “impact op de mogelijkheid van de rechthebbende om het werk te exploiteren in de markt”.

    Omdat copyright eigenaren geen bezwaar maken tegen de meeste fan activeiten, is het idee dat autoriteiten anders dan de copyright eigenaar copyright kunnen afdwingen een grote zorg voor vele fans tijdens het onderhandelingsproces van het verdrag. Het was de drijfveer voor zeer vocale tegenstanders van vooral Japanse fans, die bezorgd worden dat cosplay, doujinshi, en andere fan activiteiten zouden worden onderworpen aan de reeds strikte copyright straffen van het land, hoewel Japanse copyright eigenaren al lang grootschalige verkoop van fanwerken toestaan, waaronder zelfs winkels die vooral fanwerken verkopen. De provisie is niet zo heftig als sommigen hadden gevreesd, omdat het alleen van toepassing is op schendingen die de exploitatiemogelijkheden van het werk van de copyright eigenaar schaden. Op 5 oktober heeft de Japanse regering een samenvatting van het TPP vrijgegeven die uitzonderingen bevestigde voor copyright schending op een (nog niet gespecificeerde) niet-commerciële schaal. In Japan wordt dit geïnterpreteerd door sommigen als een teken dat het lobbyen van fannish organisaties en juridische geleerden succesvol is geweest en dat de Japanse regering fanwerken wil beschermen, waarschijnlijk omdat het de sociale en (vooral) economische waarden als basis van Japanse manga cultuur herkent. Maar het is nog steeds onbekend hoe deze provisies precies worden weergegeven in Japanse en andere wetten. De angst blijft dat bepaalde aspecten van Japanse fan cultuur die makkelijker kunnen worden geïnterpreteerd als “commercieel”, zoals fanwerken winkels of individuele fans die een groot aantal exemplaren van hun werken verkopen nog steeds in de problemen kunnen komen. Zo zijn er dus nog steeds genoeg interessante ontwikkelingen op komst voor Japan. En voor alle landen die lid zijn--niet alleen Japan-- is het nog steeds onduidelijk waarom het verdrag überhaupt het afdwingen van copyright door niet-copyright houders zou toestaan, laat staan dit eisen onder welke omstandigheden dan ook.

    Uiteindelijk zouden de criminele straffen van het verdrag geen impact mogen hebben op de fanwerken in een giften economie, of zelfs werk op basis van commissie, omdat ze alleen toepassing hebben op bewuste schending, en dan alleen schending op een “commerciële schaal” die een “aanzienlijke schadelijke impact” heeft op de belangen van de rechthebbende. Voor de meeste fanwerken, vooral de niet-commerciële transformatieve fanwerken waar de OTW zich op richt, zijn geen van deze drie dingen van toepassing, laat staan alle drie. En in landen met eerlijk gebruik en eerlijke omgang wetten zijn de meeste niet-commerciële fanwerken niet in overtreding, dus maken criminele straffen geen enkel verschil. Maar de criminele straffen provisies zijn vooral pijnlijk voor fans in landen waar ze zich niet tot eerlijk gebruik of eerlijke omgang kunnen wenden.

    OTW Juridisch staat altijd voor je klaar om eventuele vragen over het TPP, of andere zaken die wetten rond fandom betreffen, te beantwoorden. Aarzel niet om ze een e-mail te sturen via

    Deze nieuws post was vertaald door de vertalingsvrijwilligers van de OTW. Om meer te leren over ons werk, bezoek de Vertalingspagina op

  • Что TPP значит для фанатов?

    Опубликовал(а) Neru в пятницу, 13 ноября 2015 - 5:13pm
    Тип новости:

    В фокусе Юридические Вопросы

    TPP (Транс-Тихоокеанское партнерство) — это предложенное соглашение между 12 странами: Австралией, Брунеем-Даруссаламом, Канадой, Чили, Японией, Малайзией, Мексикой, Новой Зеландией, Перу, Сингапуром, США и Вьетнамом. Многие критиковали скрытность, с которой оно обсуждалось в течение последних пяти с половиной лет, но 4 октября 2015 года переговоры закончились и все государства-члены в целом согласились с договором, текст которого был раскрыт 5 ноября 2015 года торгпредом США.

    Этот проект соглашения еще не был ни кем подписан, и, возможно, никогда не будет. Но его стиль и идеи могут стать законом по крайней мере в некоторых из 12-ти стран-участниц — так же как в других странах, которые подпишут его в будущем — так что было бы хорошо, чтобы фанаты понимали, какое влияние его положения об интеллектуальной собcтвенности будут — и не будут — оказывать на деятельность фанатов. Мы хотели бы поделиться этой информацией сейчас, пока государства рассматривают принятие TPP, чтобы дать фанатам возможность рассмотреть и прокомментировать принятие его их странами, если они захотят.

    Почти в любой ситуации соглашение требует от стран-участниц усиления защиты правообладателей в плане минимального уровня для правообладателей интеллектуальной собственности, странам разрешается принимать более сильные меры защиты, чем те, которые включены в соглашение. Странам-участницам часто позволяется и даже поощряется делать исключения, которые защитят фанатов (или других пользователей или авторов), но от них этого не требуется. В результате в предложенном соглашении защита правообладателей гораздо сильнее чем защита фанатов. В соглашении есть несколько серьезных проблем, обсуждаемых ниже, и оно не предоставляет гарантий для фанатов, на которые мы надеялись. В целом соглашение распространяет законы США об интеллектуальной собственности на остальные 11 стран, в результате чего законы об интеллектуальной собственности других стран станут ближе к их американскими аналогам.

    Вот несколько областей, где изменения в законодательстве могут оказать влияние на деятельность фанатов тех стран, которые подпишут соглашение. Дополнительно к общим положениям мы отметили несколько конкретных областей, представляющих интерес для фанатов в США, Канаде, Чили и Японии. Мы продолжим отслеживать проблемы, характерные для других стран-участниц.

    1. Добросовестное использование и Честная деловая практика

    Соглашение призывает страны-участницы к поддержанию баланса в авторском праве, который будет включать исключения из нарушений авторских прав в рамках добросовестного использования, но не требует от них делать что-либо для защиты пользователей или создателей фан-работ. Для стран, где уже есть юридическое понятие о добросовестном использовании, это ничего не меняет, так что это не сократит справедливое использование в США или "Исключение YouTube" в Канаде. В общем оно содержит множество формулировок, которые призывают к необходимости поддержания баланса, и в то время как положения о защите правообладателей являются требованиями, положения, поддерживающее права пользователей, являются всего лишь предложениями. К примеру, этот документ предусматривает только, что стороны "будут стремиться к достижению надлежащего баланса в своем авторском праве и смежных с ним законах", но дает мало указаний, какой баланс страна может счесть "необходимым".

    2. Виддинг и Средства Технологической защиты

    Соглашение требует от стран-участниц обеспечить "противотехнические" законы, которые наказывают людей за взлом "средств технологической защиты" (таких как шифрование или DRM) на работах, охраняемых авторским правом, или за создания инструментов для этого. Это предполагает наличие наказания за нарушение этих законов, включая гражданское и уголовное наказание за умышленное нарушение. Это также заставляет страны-участницы делать "обход средств защиты" незаконным, даже если обход не приводит к нарушению. Это очень похоже на "противотехнические" положения, существующие в США в рамках Закона об авторском праве в цифровую эпоху — и это плохо для фанатов по тем же причинам, по каким положения США плохи. К примеру, виддерам необходимо полагаться на нарушение DRM шифрования на DVD и в источниках видео в Интернете для того, чтобы создать видео высокого качества.
    В США OTW (Организация Трансформационных Работ) тяжело боролась и выиграла исключение, позволяющее виддерам взламывать шифрование на DVD, Blu-ray и онлайн видео. Это исключение не находится под угрозой из-за соглашения, потому что в проекте говорится, что страны-участницы "могут" делать исключения, где есть "фактическое или возможное отрицательное влияние этих мер на пользователей, не нарушающих законы" — подобные этому исключению виддинга. Но от стран не требуется продвигать эти исключения или создавать базу для создания и продолжения этих исключений.

    Таким образом, страны-члены должны импортировать правила шифрования в свои кодов авторских прав, но также могут иметь возможность не делать исключения вовсе, или могут выбрать неэффективную и обременительную систему, которая существует у нас в США. Соглашение также требует, чтобы, когда страны рассматривают вопрос о внесении исключений, они также принимали во внимание, были ли уже правообладателем приняты меры, позволяющие ненарушающим использованиям иметь место. Это означает, что правообладатели могли бы советовать "захват кадра с экрана" и другие подобные технологии, которые, как они утверждают, ложно позволяют виддерам создавать видео без расшифровки оригинального материала.

    3. Общественное достояние

    Общественное достояние — это собрание работ, которые не защищены законом об интеллектуальной собственности либо потому, что их защита истекла, либо потому, что закон не защищал их в первую очередь. Общественное достояние важно для фанатов, потому что оно предоставляет произведения, для которых фанатам не нужно полагаться на исключения, например, на добросовестное использование, чтобы создавать трансформационные работы. Соглашение гласит, что участники "признают важность богатого и доступного общественного достояния," и "признают важность информационных материалов ..., которые помогают в идентификации предмета, который является общественным достоянием", но не содержит твердых обязанностей для членов определять, сохранять или поощрять крепкое общественное достояние.

    Это разочаровывает, но, хотя соглашение и не требует от каких-либо стран делать обстоятельства для общественного достояния более благоприятными, оно также не требует от каких-либо стран делать вещи еще хуже, за исключением продолжительности авторского права, о котором мы расскажем далее.

    4. Продолжительность авторского права

    Соглашение требует от стран-участниц увеличить период действия авторского права, так что работы будут защищены еще 70 лет после смерти автора или, если работы созданы анонимно, с использованием псевдонима или юридическими лицами, 70 лет после публикации. Это представляет собой 20-летнее увеличение срока, который был утвержден в прошлых соглашениях, но который все же короче, чем срок авторского права в США, который длится 70 лет после смерти автора и целых 95 или 120 лет, если работа создана анонимно, с использованием псевдонима или юридическими лицами. В конечном счете это расширение может не иметь никакой практической разницы для многих работ — это так или иначе ужасно долгий срок — но это означает, что больше времени уйдет на то, чтобы работы стали народным достоянием, что плохо для фанатов. Хорошей новостью является то, что соглашение не будет требовать от стран-участниц возвращать материал обратно под защиту авторских прав, если срок защиты авторских прав уже истек.

    5. Уведомление и изъятие и Конфиденциальность фанатов

    Соглашение требует от стран-участниц предоставлять "убежище" Интернет-провайдерам (ISP), которые реализуют практику "уведомления и изъятия", которая выглядит очень похоже на ту, которая была создана в соответствии с Законом США об авторском праве в цифровую эпоху (DMCA). Это также требует от стран-участниц обеспечивать правовые процедуры, как и при DMCA, которые позволяют правообладателям получить информацию о личности предполагаемых нарушителей, так что правообладатели могли бы применять закон об авторских правах напрямую. Есть некоторые лазейки для таких стран как Канада, в которой действует система "уведомление-и-уведомление", и Чили, где провайдеры не обязаны удалять контент без суда. Однако эти лазейки действуют только в границах этих стран, все остальные связаны системой, похожей на ту, которая действует в США.

    Несмотря на то, что соглашение содержит некоторые гарантии для фанатов, такие как наказания тех правообладателей, которые дают неправомерные указания на снятие контента, оно остается несбалансированным. Оно позволяет, но не требует от страны-участницы реализовывать процедуру "противоуведомления" наподобие существующей в DMCA, что позволяет пользователям иметь возможность восстановления своего материала в случае неправомерного удаления. Точно так же оно позволяет, но не требует, иметь японскую систему подтверждения уведомлений об изъятии независимым органом.

    Вопросы конфиденциальности также пересекаются с положением Соглашения по названиям доменов в Интернете, которое требуют от стран-участниц обеспечения "онлайн доступа общественности к надежной и точной базе данных контактной информации" регистрантов доменных имен.

    Хотя это положение будет подрывать нормы конфиденциальности регистрантов доменных имен, наверняка будут способы обойти его. Во-первых, положение будет применяться только к регистрантам тех стран, которые подпишут TTP, и Европейский Союз, в котором строгие законы о конфиденциальности, может попытаться заблокировать доступ к этой информации или распространение ее, если это будет касаться регистрантов доменных имен ЕС, которые являются резидентами ЕС. Кроме того, это положение не сможет помешать регистрантам использовать соответствующие решения, использующие "посредников" (таких как GoDaddy и Register-dot-com), которые могут хранить информацию регистранта в своих собственных базах данных, идентифицировать себя как Контактная информация доменного имени и передавать связи фактическим регистрантам, не делая личности регистрантов или их контактную информацию публично доступной для всего Интернета.

    6. Уголовная ответственность

    И, наконец, договор предполагает уголовную ответственность для нарушителей авторских прав. Это не ново: во многих странах, включая США, предусмотрены уголовные наказания, некоторые весьма суровые, за определенные виды нарушений авторских прав. В США такие наказания в основном предназначена для крупномасштабной пиратской деятельности. Но соглашение требует гораздо более радикальных мер уголовного наказания, требуя от стран-участниц применять уголовное наказание к любому акту преднамеренного нарушения авторских прав "в промышленных масштабах", даже если это не было сделано для финансовой выгоды, если нарушение имело "существенное досудебное воздействие на интересы" хозяина авторских прав на рынке.
    На самом деле все заходит еще дальше: государства-участницы должны разрешить "компетентным органам" предпринимать правовые меры для уголовных наказаний даже без необходимости подачи официальной жалобы от частного лица или правообладателя. Но, по-видимому, договор позволяет странам-участницам ограничивать власть "компетентных органов" в обеспечении соблюдения авторских прав в ситуациях, когда есть "воздействие на возможность правообладателя использовать произведение на рынке".
    Потому что владельцы авторских прав не возражают против большей части деятельности фанатов, идея, что кто-то, кроме владельца авторских прав, может применять авторские права серьезно заботила многих фанатов во время процесса переговоров. Это было предметом очень яростного противостояния японских фанатов, в частности тех, которые были обеспокоены тем, что косплей, додзинси и другая деятельность фанатов станут предметом уже и так суровых государственных уголовных наказаний за нарушение авторских прав, хотя японскими владельцами авторских прав давно разрешены масштабные продажи фанработ, и даже существуют магазины, которые продают в основном фанработы.
    Положение не такое страшное, как опасались некоторые, потому что оно относится только к тем нарушениям, которые наносят ущерб возможности правообладателя использования его работы на рынке. 5 октября японское правительство выпустило обзор TPP, который подтверждает исключения из нарушений авторских прав в (неопределенных) некоммерческих масштабах. В Японии некоторыми это трактуется как признак того, что лоббирование фанатскими организациями и правоведами было успешным, и что японское правительство желает защитить фанработы, по-видимому, потому что признает их социальную и (особенно) экономическую ценность в качестве почвы для японской манга-культуры.
    Тем не менее по-прежнему не известно, как именно эти положения будут отражены в японских и других законах. Остаются опасения, что некоторые аспекты японской фанкультуры, которые легче интерпретировать как "коммерческие", такие как магазины фанработ или отдельные фанаты, которые продают много копий своих произведений, по-прежнему будут попадать в неприятности.
    Таким образом есть еще много интересных событий произойдет в Японии. И для всех стран-участниц — не только Японии — еще не ясно, почему соглашение вообще должно позволять применять соблюдение авторского права тем, кто не является держателем авторских прав, и тем более, требовать этого при любых обстоятельствах.
    В конце концов, уголовные наказания из соглашения должны быть в состоянии повлиять на фанработы в дарономике, или даже на работы по заказу, потому что они применяются только к умышленным нарушением, и только к нарушениям "в промышленных масштабах", которые наносят "существенный ущерб " интересам правообладателя. Для большинства фанработ, особенно некоммерческих трансформационных фанработ, на которые ориентирована OTW (Организация Трансформационных Работ) ни один из этих трех аспектов не относится, а тем более все три. А в странах с добросовестным использованием и честной деловой практикой большинство некоммерческих фанработ не являются нарушениями в первую очередь, так что уголовные наказания не имеют разницы. Но положения об уголовных наказаниях особенно суровы для фанатов в тех странах, где они не могут положиться на справедливое использование или на честную деловую практику.

    Если у вас есть другие вопросы, комитет Права OTW всегда рад ответить на вопросы о TPP или другие вопросы о фэндомном законодательстве! Не стесняйтесь, присылайте их на

    Этот новостной пост переведен волонтерами-переводчиками OTW. Чтобы больше узнать о нашей работе, посетите страницу "Переводы" на

  • O que Significa a TPP para Fãs

    Опубликовал(а) Oriontsuki в пятницу, 13 ноября 2015 - 5:13pm
    Тип новости:

    Comité Legal em Destaque

    A Trans Pacific Partnership - TPP (Parceria Transpacífica) é uma proposição de tratado entre 12 nações: Austrália, Brunei Darussalam, Canadá, Chile, Japão, Malásia, México, Nova Zelândia, Peru, Singapura, os Estados Unidos e Vietname. Muitos criticaram a forma sigilosa como a TPP foi negociada nos últimos 5 anos e meio, mas, a 4 de Outubro de 2015, as negociações terminaram e todos os estados membro concordaram em princípio com um tratado cujo texto foi publicado a 5 de Novembro de 2015 pelo Representante de Comércio dos EUA.

    Este tratado ainda não foi assinado para lei por ninguém, e tal poderá nunca vir a acontecer. Mas a sua linguagem e conceitos poderão tornar-se lei em pelo menos alguns dos 12 países membros - bem como noutras nações que assinem o tratado no futuro - por isso é bom que as pessoas possam compreender o impacto que as suas provisões na propriedade intelectual poderão ter (e não ter) nas suas atividades enquanto fãs. Queremos fornecer esta informação agora, enquanto os países estão a considerar adotar a TPP, para dar a fãs a oportunidade de rever e comentar a adoção dos seus governos deste tratado, se quiserem saber.

    Em quase todas as situações, o tratado requer que as nações membro fortaleçam as proteções para detentores de direitos como base dos direitos de propriedade intelectual; os países podem adotar proteções mais fortes do que as incluídas no tratado. É muitas vezes permitido às nações membro, e até encorajado, que abram exceções que protegeriam fãs (e outras pessoas utilizadoras ou criadoras), mas tal nunca é obrigado. Como resultado, as proteções para detentores de direitos dispostas no tratado são muito mais fortes do que as suas proteções para fãs. O tratado tem alguns problemas significativos, discutidos mais abaixo, e não fornecem as salvaguardas para fãs que esperávamos. Em geral, o tratado exporta as leis de propriedade intelectual dos EUA para 11 outros países, tornando as leis de propriedade intelectual de outros países mais póximas das leis homólogas americanas.

    Aqui estão algumas áreas em que as alterações à lei poderão ter um impacto nas atividades de fãs em nações que assinem o tratado. Além das provisões gerais, incluímos algumas áreas particulares de interesse para fãs nos EUA, Canadá, Chile e Japão. Continuaremos a prestar atenção para problemas específicos para outras nações membro.

    1. Utilização Livre e Fair Dealing

    O tratado encoraja as nações membro a atingirem um “equilíbro” na lei de direitos de autor, o que incluiria exceções de utilização livre e fair dealing à infração de direitos de autor, mas não obriga as nações a tomar medidas específicas para proteger pessoas utilizadoras ou criadoras. Para países que já tenham leis de utilização livre e fair dealing, não altera nada, por isso não irá reduzir as leis de utilização livre nos Estados Unidos ou de fair dealing e a “Exceção YouTube” no Canadá. Em geral, contém muita linguagem que aponta para a necessidade de equilíbrio, mas enquanto as provisões pró-proteções são obrigatórias, a maioria das provisões que apoiam os direitos de utilizador são meramente sugestivas. Por exemplo, o tratado diz apenas que cada partido “tentará atingir o equilíbro apropriado no seu sistema de direitos de autor e direitos relacionados”, mas não dá orientações suficientes acerca de que equilíbrio derá considerado “apropriado” para os países.

    O tratado permite que as nações membro definam limitações ou exceções ao direitos de autor que tenham “em devida consideração propósitos legítimo como por exemplo, mas não apenas: críticas; comentários; reportagens de notícias; ensino, bolsas, investigação e outros propósitos semelhantes; e facilidade de acesso a obras publicadas para pessoas cegas, portadoras de deficiência visual ou de outra forma incapazes de ler material impresso”. Todos estes são interesses que se alinham com as leis de utilização livre e fair dealing existentes e com muitas atividades de fãs. Mas o tratado não obriga as nações membro a ter leis de utilização livre ou fair dealing, e nem sequer diz alguma coisa acerca de quanto empenho devem ter os membros na sua tentativa de atingir um equilíbrio nos direitos de autor. Por isso, isto não é necessariamente mau para fãs, mas também não é necessariamente uma melhoria ou expansão dos seus direitos.

    2. Criação de vídeos e Medidas de Proteção Tecnológicas

    O tratado obriga as nações membro a terem leis “anti-evasão” que penalizam as pessoas que quebrem “medidas de proteção tecnológicas” (isto é, encriptação ou DRM) em obras com direitos de autor ou que criem ferramentas para tal. Obriga a que a punição por violar estas leis inclua penalizações civis e criminais por violação intencional. Também força os países membro a tornar a evasão ilegal mesmo se esta não conduzir a uma infração. Isto é muito semelhante às provisões anti-evasão que existem nos EUA sobre o Digital Millennium Copyright Act - e é mau para fãs, exatamente pelas mesmas razões pelas quais as provisões dos EUA são más. Por exemplo, vidders têm que quebrar a encriptação DRM de DVDs e fontes online de vídeo para poderem criar vids de alta qualidade.

    Nos EUA, a OTW (Organização para Obras Transformativas) lutou arduamente e conseguiu uma isenção que permite a vidders quebrar a encriptação de DVD, Blu-Ray e vídeo online. Essa isenção não está sob risco devido a este tratado, que diz que as nações membro “podem” criar exceções onde exista um “impacto real ou adverso provável destas medidas em pessoas utilizadoras não ilícitas” - como a isenção para criação de fanvideo. Mas não obriga os países a passar essas exceções ou a criar uma estrutura de criação e manutenção dessas exceções. Assim, as nações membro têm que importar as regras de encriptação para os seus códigos de direitos de autor, mas podem também escolher não criar nenhuma exceção, ou podem escolher o sistema ineficaz e oneroso que existe nos EUA. O tratado também obriga que as nações que considerem criar exceções considerem também se as pessoas detentoras dos direitos já tomaram medidas para permitir usos não ilícitos. Isto significa que quem detém os direitos pode tentar depender apenas de “captura de ecrã” e outras tecnologias semelhantes que afirmam (falsamente) que permite a vidders criar vids sem descodificar o material original.

    3. O Domínio Público

    O domínio público é o universo de obras que não estão protegidas por leis de propriedade intelectual, ou porque essa proteção expirou ou porque a lei nunca as protegeu. O domínio público é importante para fãs porque representa obras para as quais fãs não precisam de exceções como utilização livre ou fair dealing para criar obras em seguimento a essas. O tratado declara que as partes envolvidas “reconhecem a importância de um domíno público rico e acessível”, e “reconhecem a importância de materiais informativos… que ajudam a identificar material que se tenha tornado domínio público”, mas não contém um dever afirmativo dos membros para identificarem, preservarem ou promoverem um domínio público robusto. Isto é uma deceção - mas, embora não obrigue qualquer nação a tornar as coisas melhores para o domínio público, também não obriga qualquer nação a tornar as coisas piores, com exceção da duração ds direitos de autor, que descrevemos a seguir.

    4. Duração dos Direitos de Autor

    O tratado obrigaria os seus membros a aumentar a proteção de direitos de autor de forma a que as obras estejam protegidas até 70 anos após a morte da pessoa criadora ou, para obras criadas por entidades anónimas, pseudónimas ou organizacionais, 70 anos após a sua publicação. Isto representa uma extensão de 20 anos dos tratados anteriores, mas continua a ser mais curta do que a dos direitos de autor nos EUA, que dura 70 anos após a morte da pessoa criadora, mas 95 ou 120 anos no caso de obras criadas por entidades anónimas, pseudónimas ou organizacionais. No final, esta extensão de 20 anos poderá não significar uma diferença prática para muitas obras (é um período de tempo muito longo de qualquer forma) mas significa que irá demorar mais tempo até que as obras se tornem domínio público, o que é uma má notícia para fãs. A boa notícia é que o tratado não obriga as nações membro a renovar a proteção de direitos de autor caso esta já tenha expirado.

    5. Notificação e Retirada e a Privacidade de Fãs

    O tratado obriga as nações membro a ter um “porto seguro” para Internet Service Providers ("ISPs") (Fornecedores de Acesso à Internet) que implementa um regime de notificação e retirada muito semelhante ao criado pelo Digital Millennium Copyright Act ("DMCA") dos EUA.Também obriga as nações membro a fornecer procedimentos legais, como os que existem no DMCA, que permitam a quem detém os direitos obter informação sobre as identidades de pessoas envolvidas em alegadas infrações para que possam executar os seus direitos de direitos de autor diretamente. Há algumas exceções para países como o Canadá, que tem um sistema de “notificação e notificação”, e o Chile, onde ISPs não são obrigados a remover conteúdo sem uma ordem judicial. No entanto, estas exceções estão limitadas a estes países; todos os outros estão obrigados a um sistema parecido com o dos EUA.

    Embora o tratado contenha algumas salvaguardas para fãs, como penalizações para detentores de direitos que emitam notificações de retirada erradas, continua a haver um desequilíbrio. Permite, mas sem obrigar, que as as nações membro implementem um procedimento “contra-notificação” como o do DMCA que permite às pessoas utilizadoras a ter o seu material restaurado no caso de uma retirada injusta. Da mesma forma, permite, mas sem obrigar, um sistema de verificação de notificações de retirada por uma parte independente, semelhante ao do Japão.

    Os problemas de privacidade também se intersetam com a provisão do tratado sobre o nome de domínios na internet, que obriga os países a fornecer “acesso público online a uma base de dados confiável e precisa de informação de contactos” de registos de nome de domínios. Embora esta provisão poderia enfraquecer a privacidade de entidades que tenham registado nomes de domínios, existiriam provavelmente formas de dar a volta a esta situação. Primeiro, aplicar-se-ia apenas a registos em países que assinem a TPP, e a União Europeia, que tem leis de privacidade mutio rigorosas, poderia tentar bloquear o acesso ou distribuição desta informação para pessoas residentes na UE que tenham registado nomes de domínios. Além disso, esta provisão poderá não prevenir que quem tenha efetuado registos se baseie em soluções que usem “partes intermediárias” (como GoDaddy e Register-ponto-com), que armazenariam a informação pessoal nas suas próprias bases de dados, identificando-se a si próprias como Contactos de Nome de Domíno, e encaminhando comunicações para as pessoas reais sem tornar as suas identidades ou a informação de contacto publicamente acessíveispara toda a internet.

    6. Penalizações Criminais

    Finalmente, o tratado estabelece penalizações criminais para infrações de direitos de autor. Isto não é completamente novo: muitos países, incluindo os EUA, estabelecem penalizações criminais por certos tipos de infração de direitos de autor, algumas bastantes duras. Nos EUA, estas penalizações são na sua maioria reservadas para operações de pirataria em grande escala. Mas o tratado exige penalizações criminais bem mais radicais, obrigando as nações membro a estabelecer penalizações criminais por qualquer ato de infração intencional de direitos de autor “a uma escala comercial”, mesmo que não tenha sido feita para proveito financeiro, se a infração tiver um “impacto prejudicial substancial nos interesses” da pessoa detentora dos direitos de autor no mercado. Na verdade isto chega ainda mais longe: as nações membro devem permitir que as “autoridades competentes” iniciem uma ação legal para penalizações criminais mesmo sem a necessidade de uma queixa formal por uma parte privada ou detentora dos direitos. O tratado, no entanto, parece permitir às nações membros que limitem o poder das “autoridades competentes” de impor os direitos de autor em situações onde há um “impacto na capacidade da parte detentora de direitos de explorar a obra no mercado”.

    Como pessoas que detêm os direitos de autor não contestam a maioria das atividades de fãs, a ideia de que outras autoridades que não as detentoras desses direitos possam impor as leis de direitos de autor tem sido uma grande preocupação para fãs durante o processo de negociação do tratado. Em particular, foi o tópico de uma oposição bastante vocal de fãs japoneses, devido a preocupações relativas a cosplay, doujinshi e outras atividades de fãs que estariam sujeitas às penalizações criminais já severas da nação, mesmo que as pessoas japonesas detentoras de direitos de autor tenham permitido há muito que obras de fãs sejam vendidas a larga escala e até mesmo em lojas que vendam primariamente obras de fãs. A provisão do tratado não é tão má como se temia, porque só se aplica a infrações que prejudiquem a capacidade da entidade detentora dos direitos de autor de explorar a sua obra no mercado. A 5 de Outubro, o governo japonês lançou um sumário da TPP que confirmava as exceções para infrações de direitos de autor a uma escala não comercial (não especificada). No Japão, isto é interpretado por algumas pessoas como um sinal de que a pressão exercida por organizações de fãs e pessoas académicas de Direito foi um êxito e que o governo japonês quer proteger as obras de fãs, pressupostamente porque reconhece o seu valor social e (especialmente) económico como uma base da cultura de manga japonesa. No entanto, ainda não se sabe como é que estas provisões se reflectirão exatamente na leis japonesas e noutras. Permanece também o medo de que alguns aspetos da cultura de fãs japonesa que são mais facilmente interpretados como “comerciais”, como lojas de obras de fãs ou fãs individuais que vendem cópias das suas obras, ainda estarão em perigo. Por isso, ainda existem muitos desenvolvimentos interessantes por vir no Japão. E para todas as nações membro (não apenas o Japão), ainda não é claro porque é que o tratado deveria de todo permitir a imposição de direitos de autor por entidades que não detêm os direitos, muito menos torná-la obrigatória em qualquer circunstância.

    No final, as penalizações criminais do tratado não deveriam ser capazes de ter um impacto em obras de fãs numa cultura de doação, ou mesmo de comissão de obras, porque só se aplicam a infrações intencionais e a infrações “a uma escala comercial” que tenha um “impacto prejudicial substancial” nos interesses da entidade detentoras dos direitos. Para a maioria das obras de fãs, especialmente as obras transformativas não comerciais nas quais se centra a OTW, não acontece nenhum destes três casos, muito menos todos os três. E em países com leis de utilização livre e fair dealing, a maioria das obras de fãs não comerciais não infringem a lei de todo, portanto as penalizações criminais não fazem qualquer diferença. Mas as provisões de penalização criminal são particularmente severas para fãs em países onde não existem leis de utilização livre ou fair dealing como proteção.

    Se tiveres questões, a equipa Legal da OTW está sempre disposta a responder a qualquer pergunta sobre a TPP ou outros assuntos sobre leis relacionadas com fandom! Podes contactá-la por email através do endereço

    Este artigo de notícias foi traduzido pela equipa voluntária de tradução da OTW. Para saberes mais sobre o nosso trabalho, visita a página de Tradução em

  • Lo que el TPP significa para lxs fans

    Опубликовал(а) Neru в пятницу, 13 ноября 2015 - 5:12pm
    Тип новости:

    Enfoque en Asuntos Legales

    El Trans Pacific Partnership (Acuerdo Transpacífico de Cooperación Económica) es un tratado propuesto entre doce países: Australia, Brunei, Darussalam, Canadá, Chile, Japón, Malasia, México, Nueva Zelanda, Perú, Singapur, los Estados Unidos de América y Vietnam. Muchos han criticado el proceso cerrado a través del cual fue negociado a lo largo de los últimos cinco años y medio, pero ahora las negociaciones han finalizado y todos los estados miembros han aceptado en principio el tratado cuyo texto fue revelado el 5 de noviembre de 2015 por el Representante de Comercio de los EE.UU.

    El tratado aún no ha sido firmado en ley y quizá nunca lo sea. Sin embargo, su discurso y conceptos podrían convertirse en ley en al menos algunos de lo doce estados miembros, así como otros países que lo firmen en el futuro. Por tanto es bueno que lxs fans comprendan el impacto que sus cláusulas sobre propiedad intelectual podrían (o no) ejercer sobre las actividades fandomeras. Deseamos ofrecerles esta información ahora, mientras estos países están considerando adoptar el TPP, para dar a lxs fans la oportunidad de revisar y hacer comentarios sobre la adopción del tratado por parte de sus gobiernos, si así lo desean.

    En casi todas las situaciones, el tratado requiere que los países miembros fortalezcan la protección de quienes poseen los derechos de manera que contemplen al menos los derechos de propiedad intelectual y permite a los países involucrados adoptar medidas más enérgicas de las que incluye el tratado. Los países miembros pueden, e incluso se les anima a crear excepciones que protejan a fans (y otrxs usuarixs o creadorxs secundarixs), pero no es obligatorio. Como resultado, las medidas de protección que el tratado propone para los dueños de los derechos son mucho mayores que para lxs fans. El tratado presenta algunos problemas significativos que se detallan más adelante, y no ofrece las salvaguardas para fans que esperábamos. En general, el tratado exporta las leyes de propiedad intelectual de Estados Unidos a los once países restantes, lo que acercaría las leyes de propiedad intelectual más a sus equivalentes norteamericanos.

    Aquí hay unas cuantas áreas en las que los cambios legales podrían tener un impacto en las actividades fandomeras de las naciones que firmen el tratado. Además de las cláusulas generales, también hemos resaltado algunas áreas de particular interés para fans de Estados Unidos, Canadá, Chile y Japón. Seguiremos alerta ante problemas que afecten otros países miembros.

    1. Uso legítimo y fair dealing

    El tratado anima a los países miembros a encontrar un “equilibrio” en las leyes de derechos de autor, que incluirían excepciones relativas al uso legítimo y al fair dealing, pero no se les exige nada en lo particular para proteger a lxs usuarixs o creadorxs secundarixs. Para los países que ya tienen leyes de uso legítimo o fair dealing esto no cambia nada, así que no afectaría el uso legítimo en los EE.UU. o el fair dealing y la “YouTube Exception (Excepción de YouTube)” en Canadá. En general su discurso se centra en la necesidad de mantener el equilibrio, pero las cláusulas de protección son obligatorias, mientras que la mayoría de cláusulas que protegen los derechos de lxs usuarixs son meras sugerencias. Por ejemplo, el tratado se limita a afirmar que sus firmantes “intentarán alcanzar un equilibrio apropiado en su sistema de derechos de autor y otros derechos asociados”, pero apenas especifica lo que los países deben considerar “apropiado”.

    El tratado permite que los países miembros establezcan limitaciones o excepciones sobre los derechos de autor que permitan “considerar propósitos legítimos, como por ejemplo, pero no exclusivamente: crítica, comentario, noticias, enseñanza, becas, investigación y otros propósitos similares, además de facilitar el acceso a obras publicadas para las personas ciegas o con problemas visuales de otro tipo”. Todos estos son intereses que entran en las leyes de uso legítimo y fair dealing ya existentes, además de en muchas actividades fan. Pero el tratado no exige que los países miembros tengan leyes sobre el uso legítimo o el fair dealing. Ni siquiera especifica hasta qué punto deben esforzarse sus miembros por alcanzar un equilibrio en los derechos de autor. Así que, si bien esto no es necesariamente malo para lxs fans, tampoco es una mejora o un aumento de sus derechos.

    2. Vidding y medidas de protección tecnológicas

    El tratado requiere que los países miembros proporcionen medidas de “antielusión” que castiguen a la gente por romper “medidas de protección tecnológica” (es decir, encriptación o DRM) en obras protegidas por los derechos de autor o por crear herramientas que lo permitan. Exige que el castigo por violar estas leyes incluya sanciones civiles y penales por infringirlas deliberadamente. También obliga a los países miembros a hacer de la elusión un hecho ilegal aún cuando no lleve a infracciones. Esto es muy similar a las cláusulas de antielusión que aparecen en la Digital Millennium Copyright Act - DMCA (Ley de derechos de autor “Milenio Digital”) en los EE.UU. Es tan malo para lxs fans como lo son las cláusulas en los EE.UU. Por ejemplo, lxs vidders necesitan romper la encriptación DRM de DVDs y fuentes de videos en línea para crear vids de alta calidad.

    En Estados Unidos, la OTW (Organización para las Obras Transformativas) ha luchado enérgicamente y logrado una exención que permite a lxs vidders romper la encriptación de DVD, Blu-Ray y video en línea. Este tratado no pone en peligro esta exención porque el tratado señala que los países miembros “podrían” crear excepciones allí donde haya “un impacto adverso real o posible de dichas medidas sobre usos no infractores”, como la exención sobre el vidding. Pero no exige que los países aprueben estas excepciones o establezcan un marco donde puedan crearse y continuar. Así pues, los países miembros deben importar las reglas de encriptación a sus códigos de derechos de autor, pero pueden elegir no hacer ninguna excepción, o elegir el sistema ineficaz e incómodo que tenemos en los Estados Unidos. El tratado también exige que, cuando las naciones consideren hacer excepciones, deben considerar también si los propietarios de los derechos de autor han tomado ya medidas para permitir usos no infractores. Esto significa que los propietarios de los derechos de autor podrían basarse en “capturas de pantalla” y otras tecnologías similares de las que afirman, falsamente, que los vidders podrían hacer vids sin desencriptar los originales.

    3. El dominio público

    El dominio público es el universo de obras que no están protegidas por la ley de propiedad intelectual, ya sea porque su protección ha caducado o porque la ley nunca las protegió. El dominio público es importante para lxs fans porque representa obras de las que lxs fans pueden hacer obras derivadas sin basarse en excepciones como el uso legítimo o el fair dealing. El tratado afirma que sus firmantes “reconocen la importancia de un dominio público rico y accesible” y “reconocen la importancia de materiales informativos (...) que ayuden en la identificación de materiales que hayan entrado en el dominio público”, pero no contiene ninguna obligación afirmativa por la que sus miembros deban identificar, preservar o promover un dominio público fuerte. Esto es decepcionante pero, aunque no exige que ningún país mejore el dominio público, tampoco exige que se empeore, con la excepción de la duración del derecho de autor, que describimos a continuación.

    4. Duración del derecho de autor

    El tratado exige que sus miembros amplíen la protección de los derechos de autor hasta setenta años después de la muerte de lx autorx o, para obras anónimas o creadas bajo un seudónimo o por corporaciones, setenta años después de su publicación. Esto representa una extensión de veinte años respecto a tratados anteriores, aunque sigue siendo menor que el derecho de autor en Estados Unidos, que dura setenta años después de la muerte de lx autorx pero noventa y cinco o ciento veinte años en el caso de obras anónimas, obras creadas bajo seudónimo o por corporaciones. En última instancia esta extensión de veinte años podría no resultar una diferencia útil para muchas de las obras (de cualquier modo es bastante tiempo), pero significa que las obras tardarán más en entrar al dominio público, algo malo para lxs fans. La buena noticia es que el tratado no exige que los países miembros vuelvan a incluir obras bajo la protección de derechos de autor si su protección ya ha caducado.

    5. Notificación y retirada y privacidad de fans

    El tratado exige que los países miembros tengan un “espacio seguro” para los proveedores de servicios de internet que implementen un régimen de notificación y retirada similar al creado por la DMCA de los EE.UU. También exige que los países miembros provean procedimientos judiciales, similares a los de la DMCA que permitan a quienes poseen los derechos de autor obtener información sobre las identidades de lxs supuestos infractorxs, para poder aplicar los derechos de autor directamente. Hay algunas particularidades para países como Canadá, que tiene un sistema de “notificación y notificación”, y Chile, donde los proveedores no tienen obligación de retirar el contenido sin una orden judicial. Sin embargo estas particularidades se limitan a estos países: los demás están obligados a seguir un sistema similar al de los EE.UU.

    Aunque el tratado contiene algunas salvaguardas para fans, tales como penas para lxs dueñxs de los derechos de autor que emitan notificaciones de retirada erróneas, sigue estando desequilibrado. Permite, pero no exige, que los países miembros implementen un sistema de “contranotificación” como el existente en la DMCA, que permite que lxs usuarixs recuperen su material en caso de retirada indebida. Del mismo modo permite, pero no exige, un sistema de verificación de las notificaciones de retirada realizado por un organismo independiente, al estilo japonés.

    También entran en juego problemas de privacidad debido a la cláusula del tratado sobre los nombres de los dominios de internet, que requiere que los países provean “acceso público en línea a una base de datos fiable y precisa de información de contacto” de lxs registrantes del dominio. Aunque esta cláusula afectaría la privacidad de lxs registrantes, posiblemente habría maneras de sortearla. Para empezar, sólo se aplicaría a registrantes en países que firman en el TPP. La Unión Europea, que tiene leyes estrictas de protección de la intimidad, podría tratar de bloquear el acceso y la distribución de esta información referente a registrantes de nombres de dominio europeos que residieran en la UE. Además, esta cláusula podría no impedir que lxs registrantes utilicen soluciones que implementan intermediarios (como GoDaddy y Register-dot-com), que podrían guardar la información de lxs registrantes en sus propias bases de datos e identificarse a sí mismos como contactos del dominio, reenviando cualquier comunicación a lxs auténticos registrantes sin hacer sus identidades o información de contacto accesibles públicamente a todo internet.

    6. Sanciones penales

    Para terminar, el tratado incluye sanciones penales para quienes supuestamente infrinjan los derechos de autor. Esto no es nada nuevo: muchos países, incluyendo los EE.UU., incluyen sanciones penales para ciertos tipos de infracción de los derechos de autor, algunas de ellas bastante severas. En los EE.UU., dichas penas suelen estar reservadas a operaciones de piratería a gran escala. Sin embargo el tratado requiere penas mucho más generales. Exige que los países miembros provean penas por cualquier acto deliberado de infracción de los derechos de autor “a escala comercial”, incluso si no existe un beneficio financiero, si la infracción tiene “un impacto sustancial y negativo en los intereses de quien posea los derechos de autor” en ese mercado. De hecho va incluso más lejos: los países miembros deben permitir que “autoridades competentes” inicien acciones legales penales incluso sin necesidad de una queja formal por parte de un particular o quien posea los derechos. Sin embargo parece que el tratado permite que los países miembros limiten el poder de aplicar las leyes de derechos de autor de las “autoridades competentes” a situaciones donde existe un “impacto en la habilidad de quien posea los derechos para explotar la obra en el mercado”.

    Ya que quienes poseen los derechos de autor no objetan la mayoría de actividades fan, la idea de que otras autoridades distintas a quien posea los derechos de autor puedan aplicar el derecho de autor ha sido una preocupación para muchxs fans durante el proceso de negociación del tratado. Fue el objeto de oposición muy abierta por parte de fans japonesxs, en particular, preocupadxs porque el cosplay, doujinshi y otras actividades fan estuvieran sujetas a las penas por infracción de los derechos de autor en Japón, que son especialmente severas, incluso cuando quienes poseen los derechos de autor en Japón han permitido durante largo tiempo la venta a gran escala de obras de fan e incluso la existencia de tiendas que venden principalmente obras de fan. La cláusula del tratado no es tan mala como algunos temían, porque sólo aplica a infracciones que dañen la capacidad de quien posee los derechos de explotar su obra en ese mercado. El 5 de octubre el gobierno japonés divulgó un resumen del TPP que confirma las excepciones a la infracción de derechos de autor a una escala no-comercial sin especificar. En Japón esto se ha interpretado por algunxs como una señal del éxito de la campaña llevada a cabo por asociaciones fan y académicxs legales, y de que el gobierno japonés quiere proteger las obras fan, en teoría porque reconoce su valor social y (especialmente) económico como base de la cultura del manga japonés. Sin embargo aún se desconoce cómo se reflejarán estas cláusulas en las leyes japonesas y de otros países. Persiste el temor de que ciertos aspectos de la cultura fan japonesa sean interpretados más fácilmente como “comerciales”, como tiendas de obras fan o fans individuales que venden gran cantidad de copias de sus obras, que aún podrían terminar en problemas. Por tanto aún se esperan bastantes novedades interesantes en el caso de Japón. En cuanto a todos los demás países, no sólo Japón sigue sin esclarecer por qué el tratado debería otorgar la capacidad de aplicación de la ley de derechos de autor a quien no posea de los derechos, mucho menos exigirla.

    Al final, las sanciones penales del tratado no deberían tener un impacto en las obras fan en una economía del don, o incluso en obras por encargo, porque sólo aplican a infracciones deliberadas y a infracciones “a escala comercial” con un “perjuicio sustancial” contra los intereses de quien posea los derechos. En el caso de las obras fan, especialmente las obras transformativas sin ánimo de lucro en las que se centra la OTW, no se cumplen ninguno de estos tres casos, mucho menos los tres. Y en los países con leyes de uso legítimo y fair dealing, la mayoría de obras no comerciales de fan no están infringiendo la ley, así que las sanciones penales no suponen alguna diferencia. Pero las cláusulas sobre sanciones penales son particularmente severas para los países en los que no existe el uso legítimo o el fair dealing en los que apoyarse.

    ¡Si tienes cualquier pregunta, el comité legal de la OTW siempre está encantado de responder a preguntas sobre el TPP u otros problemas legales del fandom! Puedes mandarles un e-mail a

    Esta publicación fue traducida por el equipo de traducción de la OTW. Si deseas saber más acerca de nuestro trabajo, visita la página de Traducción en

  • O que a TPP Significa Para Fãs

    Опубликовал(а) Neru в пятницу, 13 ноября 2015 - 5:12pm
    Тип новости:

    Foco no Jurídico

    A Trans Pacific Partnership — TPP (Parceria Trans-Pacífica) é uma proposta de tratado entre 12 nações: Austrália, Brunei, Darussalam, Canadá, Chile, Japão, Malásia, México, Nova Zelândia, Peru, Cingapura, Estados Unidos e Vietnã. Muitxs criticaram o processo sigiloso das negociações, que aconteceram ao longo dos últimos 5 anos e meio, mas, em 4 de outubro de 2015, as negociações foram encerradas e todos os Estados membros concordam em princípio com o tratado cujo texto foi divulgado em 5 de novembro de 2015 pelo U.S. Trade Representative.

    Esta proposta ainda não foi transformada em lei por ninguém, e talvez nunca seja. Mas sua linguagem e seus conceitos podem ser transformados em lei em alguns dos 12 países membros — assim como em outras nações que possam futuramente assiná-lo — então é bom que fãs compreendam o impacto que suas disposições sobre propriedade intelectual pode — ou não — ter nas atividades de fãs. Nós gostaríamos de providenciar esta informação agora, quando países estão considerando adotar a TPP, para dar a fãs a oportunidade de revisar e comentar a adesão de seus países ao tratado, caso assim desejem.

    Em quase todas as situações, o tratado
    exige que as nações membros fortaleçam as proteções para os detentorxs de direitos como o patamar mínimo para propriedades intelectuais; países podem tomar medidas mais duras do que as delineadas no tratado. Nações membros muitas vezes têm a permissão, ou até mesmo incentivo, para fazer excessões que protegeriam fãs (e outrxs usuárixs ou criadorxs derivadxs), mas não existe nenhuma exigência. Como resultado, a proposta de tratado fornece proteção muito maior para proprietárixs dos direitos do que para fãs. O tratado tem alguns problemas significativos, discutidos abaixo, e não providencia as proteções para fãs que esperávamos. De forma geral, o tratado exporta as leis de propriedades intelectuais dos EUA para outros 11 países, aproximando as leis de propriedade intelectual dos outros países às equivalentes norte-americanas.

    A seguir, algumas áreas em que as mudanças legais podem afetar atividades de fãs em nações signatárias do tratado. Além das disposições gerais, nós anotamos algumas áreas de interesse específico para fãs nos EUA, Canadá, Chile e Japão. Continuaremos atentxs à problemas específicos de outras nações membros.

    1. Fair Use e Fair Dealing

    O tratado encoraja nações membros a obter um “equilíbrio” nas leis de copyright, o que incluiria exceções do tipo fair use e fair dealing para lidar com violações de copyright, mas não exige que nada específico seja feito para proteger usuárixs ou criadorxs derivadxs. Para países que já tenham leis de fair use ou fair dealing, não mudará nada, então não haverá diminuição de fair use nos Estados Unidos ou fair dealing e a “Exceção YouTube” no Canadá. De forma geral, ele contém muita linguagem que sinaliza para necessidade de equilíbrio, mas enquanto muitas disposições protecionistas são obrigatórias, a maior parte das disposições que apoiam usuárixs são meras sugestões. Por exemplo, o tratado determina apenas que partes interessadas irão “empenhar-se para alcançar o equilíbrio apropriado no seu sistema de copyright e direitos associados,” mas fornece pouca orientação de qual equilíbrio seria considerado “apropriado” pelos países.

    O Tratado permite que nações membros coloquem limitações ou exceções a copyright que levem “em consideração propósitos legítimos tais como, mas não limitados a: crítica; comentário; reportagem jornalística; educacional, de pesquisa, acadêmico, e qualquer outro propósito similar; e facilitando o acesso a materiais publicados para pessoas cegas, deficientes visuais, ou que tenham qualquer outra forma de deficiência ligada à palavra escrita.” Estes são todos interesses alinhados com leis de fair use e fair dealing existentes, e com muitas atividades de fãs. Mas a proposta de tratado não exige que nações membros tenham leis de fair use e fair dealing, e nem mesmo fala quanto de esforço deve ser realizado para encontrar o equilíbrio nas leis de copyright. Então isso não é necessariamente ruim para fãs, mas também não é necessariamente uma melhoria ou expansão dos direitos de fãs.

    2. Fan Video e Medidas Tecnológicas de Proteção

    O tratado exige que nações membros providenciem leis “anti-evasão” que punam pessoa por violarem “medidas tecnológicas de proteção” (ou seja, criptografia ou DRM) em obras com copyright ou criar ferramentas para fazê-lo. Ele exige que a punição para essa violação inclua penalidades cívis e criminais por violação deliberada. Ele também força nações membros a tornar essas evasões ilegais, mesmo que a evasão não leve a uma violação. Isso é muito parecido com as disposições anti-evasão existentes nos EUA sob o Digital Millennium Copyright Act — e é ruim para fãs, exatamente pelos mesmos motivos pelos quais que as disposições dos EUA são ruins. Por exemplo, criadorxs de fan videos precisam quebrar a criptografia DRM em DVDs e fontes online de vídeos para conseguir produzir vídeo de alta qualidade.

    Nos EUA, a OTW (Organização Para Obras Transformativas) lutou pela e ganhou a exceção permitindo que criadorxs de fan videos quebrem a criptografia de DVD, Blu-Ray, e vídeos online. Esta exceção não é ameaçada por este tratado, pois a proposta diz que suas nações membros “podem” criar exceções onde existe um “impacto negativo real ou provável das medidas contra usos não-ilícitos” — como a exceção para fan videos. Mas ele não exige que os países aprovem essas exceções ou criem uma estrutura para criar e dar continuidade a essas exceções. Assim, nações membros precisam importar regras de criptografia aos seus códigos de copyright, mas também podem escolher não abrir nenhuma exceção, ou podem escolher o sistema ineficiente e incomodo que temos nos EUA. O tratado também exige que quando as nações considerarem a criação de exceções, elas também devem considerar se xs detentorxs dos direitos já tomaram medidas para assegurar os usos lícitos. Isso significa que detentorxs dos direitos poderão tentar liberar apenas o uso de “screen capture” (captura de imagens) e tecnologias similares alegando — falsamente — que elas permitiriam que fossem criados fan videos sem descriptografar os originais.

    3. O Domínio Público

    O domínio público é o universo de obras que não são protegidas por leis de propriedade intelectual, seja porque a proteção expirou ou porque a lei nunca as protegeu. O domínio público é importante para fãs porque representa obras com as quais fãs não precisam depender de exceções como fair use ou fair dealing para criar obras derivativas. O tratado declara que as partes “reconheçam a importância de um domínio público rico e acessível” e “reconheça a importância de materiais informativos [...] que ajudem na identificação de trabalhos que caíram no domínio público,” mas não apresenta nenhum dever afirmativo de que membros devem identificar, preserva ou promover um domínio público robusto. Isto é decepcionante — mas embora ele não exija que nenhuma nação melhore as condições do domínio público, ele também não exige que nenhuma nação piore a situação, com exceção da duração do copyright, do que falaremos a seguir.

    4. Duração do Copyright

    O tratado exigiria que seus membros aumentassem o período de proteção de copyright para que obras fossem protegidas por 70 anos depois da morte dx autorx ou, para obras criadas por anônimxs, pseudônimos, ou entidades corporativas, 70 anos após a publicação. Isto representa uma extensão de 20 anos com relação a tratados anteriores, mas ainda é mais curto do que o copyright norte americano, que dura 70 anos após a morte dx autorx, mas que dura 95 ou 120 anos no caso de obras criadas por anônimxs, pseudônimos, ou entidades corporativas. No fim das contas, esta extensão de 20 anos pode não ter nenhum impacto prático para um número grande de obras — é um tempo muito longo de um jeito ou de outro — mas eles significam que levará mais tempo para obras caírem em domínio público, o que é ruim para fãs. A boa notícia é que o tratado não exigirá que nações membros retirem do domínio público caso a proteção de copyright já tenha expirado.

    5. Notificações Formais Para Retirada e Privacidade de Fãs

    O tratado exige que nações membros providenciem um “porto seguro” para Provedores de Serviços de Internet (ISPs) implementarem um regime de notificações formais para retirada que parece muito com o criado pelo Digital Millennium Copyright Act ("DMCA") nos EUA. Ele também exige que as nações membros providenciem procedimentos legais, como os do DMCA, que permitam que xs detentorxs dos direitos acessem informações sobre as identidades de supostxs infratorxs para que possam fazer cumprir o copyright diretamente. Existem algumas exceções para países como o Canadá, que tem um sistema de “notificar-e-notificar”, e Chile, onde ISPs não precisam retirar nenhum conteúdo sem uma ordem judicial. Entretanto, estas exceções estão limitadas a esses países; todos os outros deverão aderir ao sistema padrão norte-americano.

    Embora o tratado contenha algumas proteções para fãs, como penalidades para detentorxs de direitos que emitirem notificações formais de retirada injustas, ele continua desbalanceado. Ele permite, mas não exige, que nações membros imprementem um procedimento de “contra-notificação” como no DMCA que permite que usuárixs tenham seu material devolvido no caso de retirada imprópria. Da mesma forma, ele permite, mas não exige, um sistema de verificação no padrão japonês das notificações por um corpo independente.

    Questões de privacidade também se cruzam com a disposição no tratado relativa a nomes de domínios, que exige que os países providenciem “acesso público online a um banco de dados confiável e meticuloso às informações de contato” de quem registrou nomes de domínio. Enquanto a disposição iria debilitar a privacidade de pessoas que registraram domínios, provavelmente existiriam meios de driblá-la. Em primeiro lugar, ela só seria aplicada em países signatários do TPP, e a União Europeia, que tem leis duras de privacidade, poderia tentar bloquear o acesso a ou a distribuição destas informações a respeito de pessoas que registraram domínios na UE e são residentes da UE. Além disso, esta disposição talvez não impeça que pessoas registrem domínios utilizando intermediários (como GoDaddy e Register-dot-com), que poderiam armazenar as informações das pessoas fazendo os registros no seu banco de dados próprio, fornecer as suas informações como Contato do Nome de Domínio, e encaminhar as comunicações para quem de fato fez o registro sem tornar pública e disponível na internet a identidade ou as informações de contato de quem fez o registro.

    6. Penalidades Criminais

    Finalmente, o tratado estabelece punições criminais para infratorxs de copyright. Isso não é inteiramente novo: muitos países, incluindo os EUA, estabelecem punições criminais para alguns tipos de infrações de copyright, algumas bastante duras. Nos EUA, estas punições são reservadas principalmente para casos de operações de pirataria em larga escala. Mas o tratado exige punições criminais muito mais abrangentes, exigindo que nações membros estabeleçam punições criminais para qualquer infração deliberada de copyright “em escala comercial”, mesmo que seja feita sem interesses financeiros, se a infração tiver “impacto negativo significativo sobre os interesses dx dententorx do copyright” no mercado. De fato, ele vai ainda mais longe: nações membros devem permitir que “autoridades competentes” iniciem ação jurídica para punições criminais sem que seja necessária a realização de uma reclamação formal por grupo ou detentorx privadx dos direitos. Entretanto, o tratado parece permitir que as nações membros limitem o poder das “autoridades competentes” para impor o copyright quando existe um “impacto na habilidade dx detentorx dos direitos em explorar a obra no mercado.”

    Como proprietárixs de copyright muitas vezes não se opõem a atividades de fãs, a idea de que autoridades além dxs proprietárixs podem impor o respeito a copyright foi uma preocupação para muitxs fãs durante as negociações do tratado. Foi assunto de oposição muito vocal por fãs japonesxs em particular, que estavam preocupadxs que cosplay, doujinshi, e outras atividades de fãs estariam sujeitas às leis criminais relacionadas a copyright já muito duras do país, mesmo que já há muito tempo xs proprietárixs de copyright japonesxs tenham permitido vendas em larga escala de obras de fãs, e mesmo lojas que vendem principalmente obras de fãs. A disposição não é tão ruim quanto algumas pessoas temiam, pois só se aplica a infrações que afetem a habilidade dx detenrx em explorar o mercado. Em 5 de outubro, o governo japonês divulgou um sumário do TPP que confirma exceções para violações de copyright em uma escala (não especificada) não-comercial. No Japão, isto está sendo interpretado por algumas pessoas como um sinal de que o lobby feito por organizaçãoes de fãs e estudiosxs jurídicxs foi bem sucedido e que o governo japonês deseja proteger obras de fãs, supostamente porque ele reconhece seus valores sociais e (especialmente) econômicos como alicerces da cultura japonesa de mangás. Entretanto, ainda não se sabe exatamente como estas disposições irão refletir nas leis japonesas, ou em qualquer outro país. Ainda existe o medo de que certos aspectos da cultura de fãs japonesa que podem ser mais facilmente interpretadas como “comerciais”, como lojas de obras de fãs ou fãs individuais que vendem muitas cópias de suas obras, ainda encontrarão problemas. Então ainda existem muitos desenvolvimentos interessantes para acontecer no Japão. E para todas as outras nações membros — não só no Japão — ainda não está claro porque o tratado deveria permitir em qualquer caso a aplicação de copyright por outrxs além dxs detentorxs dos direitos, menos ainda que exija em qualquer circunstância.

    No fim, as punições criminais previstas no tratado não deveriam afetar obras de fãs em uma economia de oferta, ou mesmo obras comissionadas, pois elas só se aplicam a infração deliberada, e só se aplicam a infrações “em escala comercial” que tenha “um impacto negativo significativo” nos interesses dx detentorx dos direitos. Para a maior parte das obras de fãs, principalmente as obras transformativas sem fins comerciais nas quais a OTW foca, nenhuma destas coisas é verdade, muito menos as três. E em países com leis de fair use e fair dealing, a maior parte das obras de fãs não-comerciais não são infratoras para começo de conversa, então punições criminais não fazem diferença. Mas as disposições sobre punições criminais são especialmente duras para fãs onde não é possível contar com fair use e fair dealing.

    Se você tiver mais perguntas, o Jurídico da OTW está sempre feliz em responder perguntas sobre o TPP ou qualquer outra questão sobre lei e fandom! Fique à vontade para mandar um e-mail para

    Esta notícia foi traduzida pela equipe voluntária de tradução da OTW. Para saber mais sobre o nosso trabalho, visite a página da Tradução no site

  • Was die TPP für Fans bedeutet

    Опубликовал(а) Neru в пятницу, 13 ноября 2015 - 5:12pm
    Тип новости:

    Rechtsfragen im Blickpunkt

    Die Transpazifische Partnerschaft ist ein geplantes Handelsabkommen zwischen 12 Ländern: Australien, Brunei Darussalam, Chile, Japan, Kanada, Malaysia, Mexiko, Neuseeland, Peru, Singapur, den Vereinigten Staaten und Vietnam. Es wurde vielfach kritisiert, dass die mehr als fünfjährigen Verhandlungen im Geheimen stattfanden. Die Verhandlungen wurden am 4. Oktober 2015 beendet, und alle Mitgliedsstaaten haben eine grundsätzliche Einigung über das Abkommen erreicht, dessen Text am 5. November 2015 von der US-Handelsvertretung bekannt gegeben wurde.

    Dieser Vertragsentwurf hat noch keine Gesetzeskraft und wird sie vielleicht auch nie erlangen. Allerdings könnten sein Wortlaut und seine Konzepte in den kommenden Jahren zur Grundlage von Gesetzen in den 12 Mitgliedsstaaten - sowie anderen Nationen - werden. Daher ist es gut, wenn Fans die Auswirkungen kennen, die seine Bestimmungen zu geistigem Eigentum unter Umständen auf Fanaktivitäten haben könnten. Jetzt, wo sich die Länder anschicken, die TPP zu ratifizieren, möchten wir diese Informationen zugänglich machen, um Fans die Möglichkeit zu geben, sich mit der Umsetzung durch ihre Regierung auseinanderzusetzen und Einfluss zu nehmen, wenn sie das wünschen.

    Der Vertragsentwurf zeigt, dass in fast jedem Fall von den Mitgliedsstaaten erwartet wird, als Grundlage für die Rechte geistigen Eigentums, die RechteinhaberInnen stärker zu schützen. Es ist Ländern auch erlaubt, den Schutz noch über das im Abkommen Vorgesehene zu erhöhen. Es ist nicht nur oft erlaubt, sondern sogar gewünscht, dass Mitgliedsstaaten Ausnahmen zum Schutz von Fans (oder anderen BenutzerInnen oder FolgeschöpferInnen) hinzufügen, aber es ist keine Pflicht. Daraus ergibt sich, dass der Schutz für RechteinhaberInnen im Abkommensentwurf deutlich stärker ist, als der für Fans. Einige Punkte in dem Abkommen, die weiter unten erläutert werden, sind sehr problematisch und bringen nicht den Schutz für Fans, den wir uns erhofft hatten. Alles in Allem exportiert das Abkommen US-Gesetze für geistiges Eigentum in die anderen 11 Mitgliedsstaaten, so dass die Gesetze für geistiges Eigentum der anderen Länder den US-Amerikanischen angeglichen werden.

    Im Folgenden einige Bereiche, in denen sich Gesetzesveränderungen auf Fanaktivitäten in Ländern, die das Abkommen unterschreiben, auswirken könnten. Zusätzlich zu den allgemeinen Regelungen führen wir einige, für Fans in den USA, Kanada, Chile und Japan besonders interessante Punkte auf. Wir werden weiterhin auf Probleme achten, die für andere Mitgliedsstaaten wichtig sind.

    1. Fair Use und Fair Dealing

    Das Abkommen ermutigt Mitgliedsstaaten dazu, "Ausgewogenheit" in ihren Urheberrechtsgesetzen zu erreichen, die auch Fair Use und Fair Dealing-Ausnahmen zu Urheberrechtsverletzungen einschließen würde, allerdings verlangt es nicht von ihnen, dass sie einen besonderen Schutz von BenutzerInnen oder FolgeschöpferInnen einführen. Für Länder, die bereits Fair Use oder Fair Dealing-Gesetze haben, ändert sich nichts; also werden Fair Use in den USA oder Fair Dealing und die "Youtube Ausnahme" in Kanada nicht eingeschränkt. Im Allgemeinen spricht der Wortlaut des Abkommens für ein Bedürfnis nach Ausgleich, aber während Pro-Schutz Regelungen Auflagen sind, sind die meisten Regelungen, die den Schutz von BenutzerInnen stärken, lediglich Vorschläge. Zum Beispiel sagt das Abkommen nur, dass die Beteiligten "versuchen werden, eine angemessene Balance in ihrem Urheberrechts- und verwandten Gesetzsystem zu finden", aber es gibt nur wenig Anleitung dazu, was für eine Balance Länder "angemessen" finden könnten.

    Das Abkommen erlaubt es Mitgliedsstaaten Einschränkungen oder Ausnahmen zum Urheberrecht hinzuzufügen, die "die nötige Berücksichtigung legitimer Vorhaben, inklusive, aber nicht limitiert auf: Kritik, Kommentare, Nachrichtenreportagen, Lehre, Wissenschaft, Forschung, und andere ähnliche Vorhaben; und den Zugriff auf publizierte Werke für Personen, die blind, sehbehindert oder in anderer Weise Print Disabled sind, sicherstellen." Dies sind alles Interessen, die sich mit vorhandenen Fair Use und Fair Dealing-Gesetzen und mit vielen Fanaktivitäten in Einklang bringen lassen. Aber der Entwurf verlangt nicht, dass Mitgliedsstaaten Fair Use oder Fair Dealing-Gesetze haben und sagt auch nichts darüber, wie sehr sich Mitgliedsstaaten bemühen müssen, einen Ausgleich im Urheberrecht zu finden. Er ist also nicht unbedingt schlecht für Fans, aber auch nicht notwendigerweise eine Verbesserung oder Erweiterung von Fanrechten.

    2. Vidding und technische Schutzmechanismen

    Das Abkommen verlangt von Mitgliedsstaaten, dass sie "Anti-Umgehungs-"Gesetze erlassen, die die Umgehung "technischer Schutzmechanismen" (also Verschlüsselung oder DRM) bei urheberrechtlich geschützten Werken, oder die Erstellung von Werkzeugen, die dies ermöglichen, unter Strafe stellen. Es fordert, dass Gesetzesverletzungen sowohl zivil- als auch strafrechtliche Folgen nach sich ziehen, und zwingt Mitgliedsstaaten dazu, die Umgehung illegal zu machen, selbst wenn diese Umgehung nicht zu einer Urheberrechtsverletzung führt. Dies ähnelt den Anti-Umgehungsregelungen, die in den USA im Digital Millennium Copyright Act enthalten sind - und das ist schlecht für Fans, aus den gleichen Gründen, aus denen die US-Bestimmungen schlecht sind. Zum Beispiel müssen Vidder die DRM-Verschlüsselungen auf DVDs und Online-Videoquellen umgehen, um Videos in hoher Qualität machen zu können.

    In den USA hat die OTW (Organisation für Transformative Werke) lange gekämpft und eine Befreiung für Vidder erreicht, die es ihnen erlaubt, die DVD-, Blu-Ray- und Onlinevideo-Verschlüsselung zu umgehen. Diese Befreiung ist durch das neue Abkommen nicht gefährdet, da der Entwurf besagt, dass Mitgliedsstaaten Ausnahmen zulassen "können", falls "diese Maßnahmen eine tatsächliche oder mögliche negative Auswirkung auf diese Art nicht-urheberrechtsverletzender Nutzungen haben" - wie die Vidding-Ausnahme. Aber er verlangt nicht, dass Länder diese Ausnahmen zulassen, oder ein Rahmenwerk erstellen, das vorhandene Befreiungen aufrecht erhält. Deshalb müssen Mitgliedsstaaten Regeln zur Verschlüsselung in ihre Urheberrechtsgesetzgebung aufnehmen, es steht ihnen aber frei überhaupt keine Ausnahmen zu erlauben, oder sogar das ineffizente und umständliche US-System der Urheberrechtsgesetzgebung zu wählen. Das Abkommen verlangt außerdem, dass, wenn Länder Ausnahmen in Erwägung ziehen, sie auch berücksichtigen müssen, ob RechteinhaberInnen bereits Vorsorge getroffen haben, und die nicht urheberrechtsverletzende Nutzung erlauben. Dies bedeutet, dass RechteinhaberInnen versuchen könnten, sich auf "Screen Capture" und ähnliche Technologien zu berufen, von denen sie - fälschlicherweise - behaupten, dass diese es Viddern ermöglichen Vids zu machen, ohne Originalwerke zu entschlüsseln.

    3. Gemeinfreie Werke

    Als gemein- oder lizenzfrei, oder auch Public Domain, werden alle Werke bezeichnet, die nicht durch Urheberrechtsgesetzgebung geschützt sind, entweder weil der Schutz ausgelaufen ist, oder sie nie davon erfasst wurden. Lizenzfreie Werke sind wichtig für Fans, weil sie diese Werke für ihre eigenen Schöpfungen nutzen können, ohne sich auf Ausnahmen wie Fair Use oder Fair Dealing berufen zu müssen. Das Abkommen besagt, dass die Mitglieder "die Bedeutung einer reichen und zugänglichen Public Domain anerkennen" und "die Wichtigkeit von informationellem Material… das bei der Identifizierung von Sachverhalten hilft, die zu lizenzfreien Inhalten gehören", aber es beinhaltet keine aktive Pflicht für die Mitglieder, lizenzfreie Werke zu identifizieren, zu bewahren oder sie zu fördern. Das ist enttäuschend - aber auch wenn es von keinem Land verlangt, die Gemein- oder Lizenzfreiheit zu erleichtern, fordert es auch von keinem, sie zu erschweren, mit Ausnahme der Laufzeit des Urheberrechtsschutzes, die wir im nächsten Abschnitt behandeln.

    4. Laufzeit des Urheberrechtsschutzes

    Das Abkommen würde von Mitgliedern erwarten, dass sie den Urheberrechtsschutz verlängern, so dass Werke für 70 Jahre nach dem Tod des Autors oder der Autorin, oder für Werke, die anonym, unter einem Pseudonym oder von juristischen Personen erschaffen wurden, 70 Jahre nach der Veröffentlichung geschützt sind. Dies bedeutet eine Verlängerung von 20 Jahren gegenüber älteren Abkommen, aber es ist immer noch kürzer als im US-Urheberrecht verankert, welches 70 Jahre nach Tod des Autors oder der Autorin wirksam ist, aber 95 oder 120 Jahre im Falle von Werken, die anonym, unter einem Pseudonym oder von juristischen Personen erschaffen wurden. Im Endeffekt kann es sein, dass diese Verlängerung von 20 Jahren für die meisten Werke praktisch keinen Unterschied macht - denn es ist in jedem Fall ein sehr langer Zeitraum - aber es bedeutet, dass es länger dauert, bis Werke frei sind, was schlecht für Fans ist. Die gute Nachricht ist, dass das Abkommen nicht von den Mitgliedsstaaten erwartet, Werke erneut urheberrechtlich zu schützen, wenn der Urheberrechtsschutz bereits abgelaufen ist.

    5. Verwarnung, Löschung und der Datenschutz für Fans

    Das Abkommen verlangt von den Mitgliedsländern, dass sie Datenschutz-Vereinbarungen (sogenannte Safe-Harbour-Verträge) für die ISPs (Internet Service Provider) haben, welche wiederum eine Regelung für Verwarnungen und Löschungen einführen sollen, die der des U.S. Digital Millenium Copyright Act ("DMCA") sehr ähnelt. Es verlangt von Mitgliedsländern auch, dass sie rechtliche Verfahren entwickeln, entsprechend der im DMCA, die es Rechteinhaberinnen erlauben, Informationen über die Identität von mutmaßlichen Urheberrechtsverletzern zu erlangen, um ihr Urheberrecht direkt geltend zu machen. Es gibt einige Ausnahmen für Länder wie Kanada, das über ein "Warnung-und-Warnung"-System verfügt, und Chile, wo Internetanbieter nicht verpflichtet sind, Inhalte ohne richterliche Anordnung zu entfernen. Die Ausnahmen beschränken sich jedoch auf diese Länder, alle anderen sind an ein US-ähnliches System gebunden.

    Obwohl das Abkommen einige Absicherungen für Fans hat, wie zum Beispiel Strafen für RechteinhaberInnen, die fälschlicherweise Unterlassungsaufforderungen verschicken, bleibt es immer noch recht einseitig. Es erlaubt, aber verlangt nicht, dass Mitgliedsländer ein Widerspruchsverfahren einführen, wie das im DMCA, das es NutzerInnen erlaubt, ihr Material wiederherstellen zu lassen, falls die Aufforderung, ein Werk zu entfernen, zu Unrecht ergangen ist. Ebenso erlaubt es, aber fordert nicht, dass nach japanischem Vorbild eine Verifizierung der Abmahnungen durch eine unabhängige Organisation eingeführt wird.

    Probleme mit der Privatsphäre überschneiden sich auch mit der Regelung für Internet-Domainnamen in dem Abkommen, welche fordert, dass Länder "online eine öffentliche, verlässliche und korrekte Datenbank für Kontaktinformationen von Domain-InhaberInnen bereitstellen". Auch wenn diese Bestimmung die Privatsphäre für Domainnamen-InhaberInnen einschränkt, würde es wahrscheinlich Wege geben, diese Einschränkung zu umgehen. Erstens würde sie nur auf InhaberInnen in Ländern zutreffen, die die TPP unterzeichnen. Und die Europäische Union, welche sehr strenge Datenschutzgesetze hat, könnte versuchen, den Zugang zu oder die Weitergabe von Daten für EU Domainnamen-InhaberInnen, die EU-Bewohner sind, zu verweigern. Des Weiteren würden diese Bestimmungen die InhaberInnen nicht daran hindern, "Mittler" zu verwenden (wie z.B. GoDaddy oder Register-Punkt-Com), die die Daten der echten InhaberInnen in ihren eigenen Datenbanken speichern, als Kontaktstelle für den Domainnamen auftreten und Mitteilungen an die tatsächlichen InhaberInnen weiterleiten, ohne deren Identität oder Kontaktdaten im Internet öffentlich zugänglich zu machen.

    6. Strafrechtliche Folgen

    Schließlich sieht das Abkommen auch strafrechtliche Folgen für UrheberrechtsverletzerInnen vor. Dies ist nicht ganz neu: viele Länder, inklusive der USA verfolgen bestimmte Urheberrechtsverletzungen strafrechtlich, wobei einige Strafen sehr hart sind. In den USA wurden solche Strafen meist nur bei groß angelegter Piraterie angewendet. Aber das Abkommen verlangt viel umfassendere strafrechtliche Folgen, denn es verlangt, dass Mitgliedsländer strafrechtliche Folgen für jegliche Art von vorsätzlichen Urheberrechtsverletzungen "in kommerziellem Umfang" vorsehen, auch wenn diese nicht auf finanziellen Gewinn ausgerichtet waren, falls die Urheberrechtsverletzung eine "erhebliche, nachteilige Wirkung auf die Interessen der UrheberrechtsinhaberInnen" im Markt hat. Tatsächlich geht es sogar noch darüber hinaus: Mitgliedsländer müssen "kompetenten Autoritäten" erlauben, rechtliche Schritte für strafrechtliche Maßnahmen einzuleiten, sogar ohne formelle Strafanzeige einer privaten Partei oder eines Rechteinhabers oder einer Rechteinhaberin. Das Abkommen scheint es allerdings den Mitgliedsländern zu erlauben, die Befugnis der "kompetenten Autoritäten" das Urheberrecht durchzusetzen, auf Situationen zu beschränken, in denen eine "Beeinflussung des Vermögens der RechteinhaberInnen das Werk im Markt zu verwerten" vorliegt.

    Allerdings erheben UrheberrechtsinhaberInnen bei den meisten Fanaktivitäten keine Einwände. Daher war für viele Fans die Vorstellung, dass andere Autoritäten als die RechteinhaberInnen das Urheberrecht durchsetzen, eine der Hauptsorgen während der Verhandlungen über das Abkommen. Dies war auch Thema eines sehr nachdrücklichen Protestes insbesondere von japanischen Fans, die besorgt waren, dass Cosplay, doujinshi und andere Fanaktivitäten nun ebenfalls unter die bereits sehr harten Strafen für Urheberrechtsverletzungen des Landes fallen würden, obwohl japanische UrheberrechtsinhaberInnen seit langem Verkäufe von Fanwerken in großem Maßstab erlaubt haben, und es sogar Läden gibt, in denen hauptsächlich Fanwerke verkauft werden. Die Regelungen des Abkommens sind nicht so schlimm wie befürchtet , da sie sich nur auf Urheberrechtsverletzungen beziehen, die das Vermögen der RechteinhaberInnen, ihr Werk im Markt zu verwerten, einschränken. Am 5. Oktober hat die japanische Regierung eine Zusammenfassung der TPP veröffentlicht, die die Ausnahme für Urheberrechtsverletzungen auf einem (nicht spezifizierten) nicht-kommerziellen Niveau bestätigt. In Japan wird dies von manchen als Zeichen gedeutet, dass die Lobbyarbeit von Fan-Organisationen und RechtswissenschaftlerInnen erfolgreich war, und dass die japanische Regierung Fanwerke schützen möchte, da sie wahrscheinlich um ihren sozialen und (vor allem) wirtschaftlichen Wert als Grundlage der japanischen Mangakultur weiß. Allerdings ist bislang noch unbekannt, wie sich diese Regelungen in zukünftigen Gesetzen widerspiegeln werden. Es bleibt zu befürchten, dass bestimmte Aspekte der japanischen Fankultur leichter als "kommerziell" interpretiert werden können als andere, so dass z.B. Fanworkshops oder einzelne Fans, die viele Kopien ihrer Werke verkaufen, immer noch in Schwierigkeiten geraten können. Es werden also noch einige interessante Entwicklungen auf Japan zukommen. Für alle anderen Mitgliedsländer -- nicht nur für Japan -- ist es ebenfalls noch nicht klar, warum das Abkommen es überhaupt erlauben sollte, das Urheberrecht von Nicht-RechteinhaberInnen durchsetzen zu lassen, geschweige denn, es in jedem Fall vorzuschreiben.

    Schließlich sollten die strafrechtlichen Maßnahmen des Abkommens keine Auswirkungen auf Fanwerke einer Geschenkökonomie, oder sogar Auftragswerke haben, da sie sich nur auf vorsätzliche Urheberrechtsverletzungen und auf Urheberrechtsverletzungen "in kommerziellem Umfang" beziehen, die eine "wesentliche, nachteilige Auswirkung" auf die Interessen der RechteinhaberInnen haben. Für die meisten Fanwerke, vor allem die nicht-kommerziellen, transformativen Fanwerke, auf die sich die OTW fokussiert, treffen diese drei Kriterien weder insgesamt noch einzeln zu. Und in den meisten Ländern mit Fair Use oder Fair Dealing Gesetzen stellt die überwiegende Zahl nicht-kommerzieller Fanwerke keinerlei Urheberrechtsverletzung dar, weshalb strafrechtiche Folgen überhaupt keine Rolle spielen. Aber die Regelungen für strafrechtliche Maßnahmen sind besonders bedrohlich für Fans in Ländern, in denen es keine Fair Use oder Fair Dealing Gesetze gibt, auf die sie sich berufen können.

    Falls Du noch andere Fragen hast, ist die OTW-Rechtsabteilung gern bereit Fragen zur TPP oder zu anderen Bereichen der Gesetzgebung rund ums Fandom zu beantworten! Zögere nicht eine Email an zu schicken.

    Dieser Newsbeitrag wurde von freiwilligen ÜbersetzerInnen der OTW übersetzt. Um mehr über uns und was wir tun herauszufinden, schau auf der des Übersetzungsteams vorbei.


Subscribe to Intellectual Property